çizgili Blog defter

AVATAR

2010-01-01T20:16:00.002+02:00

Ben de izledim. Hatta bi kaç saat önce izledim! Tazeyken konuşayım..
Filmin konusunu pek bilmiyordum, çok teknolojik bir şeyler olduğunu duymuştum sadece, 3D olayları falan..

Yıllar önce T-Rex i izlemiştim 3 boyutlu olarak. Demin bana "siz çocukken de izlemiştik ya dinozorları 3 boyutlu" diyen anneme "o zamandan bu zamana dünya çok değişti anne sence teknolojinin değişmemiş olma ihtimali var mı!" diye ukalalık yaptım. Fakat itiraf ediyim şimdi bu filmdeki 3 boyutla o yıllar önce izlediğim 3 boyut arasındaki farkı ayırt edemedim.

Filmdeki karakterleri, elemanları, cihazları, hayvanları, ağaçları, renkleri ve efektleri çok sevdim. Herkes izledikten sonra belki konuyu, kurguyu ve işlenişi daha detaylı konuşabiliriz burda (duyarlı yazar). Düşünsenize sinema eleştirmenleri vizyona yeni girmiş bi filmi izledikten sonra "hepiniz bi izleyin de sonra konuşuruz ya, şimdi izlememiş arkadaşlara ayıp olur" diye bi yaklaşımda bulunuyolarmış! Ben olsam bulunabilirdim; spoilerla ilgili kötü anılarım var zira..

Şimdi düşüncelerinizi paylaşmanız için iki tane fotoğraf koyuyorum aşağıya, ben yorum yapmıyorum. 1. fotoğrafı filmi izlemiş ya da en azından konuyu bilen arkadaşlar daha farklı yorumlayacaktır ama 2.sini herkes yorumlayabilir bence.

Kırık Kalpler Durağında

2009-12-09T02:31:00.001+02:00

Beklenen haber yıllar sonra geldi! Candan Erçetin nihayet yeni albümüyle, yeni şarkılarıyla karşımızda! Albümün adı "Kırık Kalper Durağında" ve albüm 16 Aralık'ta tüm müzik marketlerde satışa sunulacak.

Gölgesizler filminden sonra muhteviyatında yine Candan Erçetin'in olduğu "Kaptan Feza" adlı filmin müziği olan "Kul Kurar Kader Gülermiş" adlı Candan Erçetin şarkısını da hem http://www.kaptanfeza.com/ dan hem de burdan dinleyebilirsiniz.

Son zamanlarda albüm dışı şarkılar olarak dinlediğimiz "Ben Kimim" "Kim" ve bu son şarkı: Kul Kurar Kader Gülermiş bence fazlaca ortak özelliklere sahipler. (Gerçi "Kim" Teoman'ın şarkısı ama) Sanırım Candan Erçetin biraz daha uzun cümleli şarkılara yöneldi ve yeni albümde de bunun başka örnekleri olacak -sanırım-.. Ayrıca imaj olarak da gittikçe olgunlaşan bir kadın figürü çiziyor Candan Erçetin. 15 yıl gibi çok kısa olmadığı gibi aslında uzun da olmayan bi süre içinde, bana kalırsa 25 yıllık bir değişim yaşadı. Herkesçe bilinen o meşhur sandalyeye ters oturduğu Umrumda Değil klibi, Sevdim Sevilmedim klibi ve hatta Unut Sevme klibi ile çok neşeli, gamsız hoplayan zıplayan bir kızdı fakat bir kaç yıl sonra ciddi ve oturaklı bir kadın olmaya başladı. Bakınız Gamsız Hayat, Parçalandım, Meğer... Sadece kliplerine değil giyimine kuşamına, konuşmasına ve birçok şeyine yansıyor bunlar. İlk başlarda dar pantolonlar, salaş kıyafetler giyerken sonra daha oturaklı kıyafetler giymeye başladı, ilk başlarda taktığı bir sürü küçük küpenin yerini büyük halka küpeler aldı, saç stili yavaş yavaş oturmaya başladı, ve giyim tarzı gittikçe abiyeleşmeye tuvaletleşmeye, a46laşmaya başladı. Alaycı, hoppa Candan ağırbaşlı ve olgun Candan Erçetin oldu. Ama hala konserlerinde hoplayıp zıplıyor, çiftetelli, 9/8lik dinlemiyor hepsinde oynuyor. Bu sözlerin amacı "Candan Erçetin neden değişti? Keşke eskisi gibi kalsaydı" demek değil elbette. Değişim güzel bişey fakat Candan Erçetin bu değişimi pek çaktırmadan yaptı dolayısıyla kimse demedi n'oldu bu Candan'a diye..

Albüm konusuna döneyim: Yepyeni bir Candan Erçetin albümü alıp içindeki fotoğraflara, şarkı sözlerine, dinleyiciye mektup köşesine sabırsızlıkla bakmanın; bir sürü yeni güzel şarkıyı dinleyecek ve ezberleyecek olmanın mutluluğu içindeyim! Aslında bir sürü yeni şarkıya birden sahip olunca insan ne yapacağını şaşırıyor, ilk dinlediği şarkıyı tekrar dinlemek isterken henüz hiç dinlemediği şarkıları da dinlemek istiyor bi yandan ezberlemeye de çalışıyor..

Şimdi fazlaca uzattığım sözü Candan Erçetin'e bırakıyorum..

Kul Kurar Kader Gülermiş

Kul kurar, kader gülermiş

Bazı hikayelerin sonu mutsuz bitermiş
Ama kadere inat, insanoğlu hayal kurmaya
Yazgım değişir diye inanmaya devam edermiş

Hesaplar yaparız, sonumuzu bilemeden
Dünyalar kurarız, dengimizi bulamadan
Acılar çekeriz, hesabını soramadan
Yeminler ederiz, tutamadan
Çeker gideriz

Koku Hızı

2009-12-04T01:49:00.001+02:00

Yarın sabah erkenden dersim var ve benim yarına olan kesim biçim ödevlerim bu gece bitmek zorunda! İşte durum bu arkadaşlar. Eve saat 23 gibi geldim ve şimdi saat 1buçuk.. Bu durumda olan biri ne yapar? Facebook'un en aptal ikinci oyunu restaurant city'deki restoranında menüye hangi yemeği katsam diye mi uğraşır?("dayının yeri" diye bi restoranım var hepinizi beklerim, özellikle "tuna fish"te 6. seviyeye geldim parmaklarınızı yersiniz) Yoksa blog yazısı mı yazar? Demin babamla anneme "bu gece yapmam gereken bi sürü ödev var" diye söylenen ben, bi anda beni facebookta oyun oynarken bulunca bunları blogda dillendirmek istedi.. Peki noldu? Saat biraz daha ilerledi! Bunları anlatana kadar ödevlere başlamış olsaydım belki de bunları yazmaya gerek kalmayacaktı.. Tıpkı savaş fotomuhabirleri gibi: yanıbaşında ölmek üzere olan bi çocuğu kurtarmak yerine onun fotoğrafını çeker, böylece sadece o çocuğu kurtarmak yerine savaşın iğrenç yüzünü göstererek savaşa karşı insanları provoke eder.. Ben de ödevimi yapmak yerine bu saçma hareketlerimi devam ettirip sizlere neyin yanlış olduğunu gösteriyorum bi yerde.

Aklıma ne geldi: Hani belgesellerde görüyoruz ya ayılar, kurtlar, tilkiler gibi hayvanlar yüzlerce metre uzaktaki bişeyin kokusunu rahatlıkla alabilir diye, peki sorarım o vakit size, yüzlerce metre ötedeki koku kaynağının yaydığı kokuyu alabilmek mi marifettir yoksa yüzlerce metre uzağa bi kaç saniyede ulaşabilmek mi? tabi ki ikincisi! "Ne alaka" diyorsunuz hemen açıkliyim, şimdi hayvan yüzlerce metre ötedeki koku kaynağının kokusunu alabiliyosa bunu havada çözünen koku moleküllerinin burnuna kadar gelmesiyle başarıyo, yani koku burnuna kadar geldikten sonra onu algılamak hayvanın marifeti, koku kaynağından çıkıp çok hızlı bi şekilde ayrılıp hızla yayılmak da "koku"nun marifetidir. Bence yıllarca göz ardı edilen kokunun bu becerisidir. Ses ve ışık hızına koku hızını eklemek bile düşünülmelidir diyerek "düşünelim sorgulayalım" köşemizi sonlandırıyorum efendim iyi geceler dilerim...

asistanı bize verin!

2009-12-02T23:39:00.002+02:00

değerli çizgili blog okuyucuları artık sizle bi daha görüşmeme ihtimalim var! çünkü her gün çeşitli kişilerden gittikçe artan para teklifleri alıyorum, hem de karşılığında hiçbişey vermeden!! Ciddiyim, mesela bugün stefan shierer, tulin sanane, abigal andrare adlı kişiler mail kutuma "para para para" "aylık gelirini üç katına çıkar" "zengin olmaya ne dersin" başlıklı mailler göndermişler. İlk başlarda spam sanıyordum ama ciddiymiş size de geliyorsa bi bakın hemen silmeyin, mesela şu an 3,400 dolar kazandım bile birisinden...
bayram için verilen ödevleri son gece yapmış olsam da yapmış olmanın mutluluğuyla gittim okula ve fakat öğrendim ki içlerinden birisi cumaya ertelenmiş(en çok uğraştığım olanı). Sorarım ben size hocalar madem erteleyecektiniz niye bayramı zehir ettiniz (yani okul açılmadan önceki son geceyi) ve neden bu hareketi ben ödevi yaptığımda yapıp yapmadığımda yapmıyorsunuz? Ve neden bunları bana söyletip ödevini yapmış ve ödevini yapmayanların cezalandırılmasını isteyen gıcık öğrenci konumuna düşürüyosunuz? (taraf gazetesi gibi oldu böyle arka arkaya sorular sorunca: başlık: asistanı bize verin! neden 30 kasım tarihinde yapılan bu açıklamanın arkasında durmadınız? neden stüdyoda herkesin itirazını dinlemediniz? neden bu açıklamayı yapan asistanı yargıya teslim etmiyorsunuz? ve blogumuza karşı başlattığınız karalama kampanyasıyla ve tehditlerle gerçekleri daha ne kadar ört bas edebileceğinizi sanıyorsunuz?) (taraf gazetesine sevgiler)
ben çok basit bir yazılıma sahibim. mesela yarın tiyatro çalışması var diyelim, benim için yarın "tiyatro çalışması olan" gündür ve yarın bu şekilde gayet güzeldir. Fakat siz kalkar da yarına ek olarak elektrikli ızgaranızın fişini tamir ettirmemi isterseniz(sevgili anneannem istiyor mesela) hele bi de bunu ders çıkışıyla tiyatro çalışması başlama saati arasına koymam gerekirse hele bi de o gün çok yakın bi arkadaşımın doğum günüyse (iyi ki doğdun aysu) o zaman benim kulaklarımdan duman çıkar.. En iyisi komutları sırasıyla vermek, "kalk" "kahvaltı et" "okula git" "geri gel" "al şu takatukaları.." "iyi ki doğdun de aysuya" "amfiye git ve gecenin körüne kadar tiyatro yap, o ye!"...
Bi de heryere giderken yanıma almam gereken malzemeler farklı, stüdyo dersi varsa koca kara çantamı almam gerek, tiyatro varsa eşofmanlarım ve spor ayakkabılarımı yanıma almam gerek, hakan hocanın dersi varsa dondurma kabında taşıdığım bir sürü kalemi yanımda götürmem ve egomu evde bırakmam gerek.. gerek ..gerek! Bi gün stüdyo dersinde masamın üstünde bedensel ısınma yaparken ya da tiyatro çalışması sırasında kalem çizerken bulucam kendimi ve dumanlar çıkan dijital ekranımda "kendini imha et" iletisi çıkıcak..
abarttım bee, hayat gayet güzel SADECE almanyayla ankara bu kadar uzak olmasa keşke...
bu sefer konunun fotoğrafı bizzat benim çektiğim bi fotoğraftır, konularla alakası yoktur ama koydum işte hani kurban bayramından yeni çıktık ya onla ilişkilendirilebilirsiniz ne biliyim

"Herkes" İçin Mutlu bir Kurban Bayramı Olsun..

2009-11-27T01:17:00.004+02:00

Kurban Bayramınız Kutlu Olsun

Teknoloji, Gelenek, Kıvrak Zeka

2009-11-26T19:11:00.001+02:00

Teknoloji, gelenek ve Karadeniz insanın kıvrak zekası birleşirse...

Kurban Bayramı'nın gelişiyle birlikte tv haberlerinde de önce sevimli sevimli el sıkışıp pazarlık yapan bereli insanlar ve şaşkın kurbanlıklar; kesim işlemleri konusunda her sene bilgiler vermeye çalışan uzmanlar ve neşeli alışveriş görüntüleri belirdi. Şimdi sıkı durun! Bu görüntülerin 1992'de çekildiğini ve her bayram aynı görüntülerin verildiğini tespit ettim değerli okur! Bakalım: Demin belirttiğimiz gibi el sıkışan ve pazarlık yapan iki bereli adam ve hemen ortalarındaki sevimli koç, mısır çarşısındaki baharatçılardan bi görünüm (kurban bayramında herkes karabiber, zencefil, mısır unu falan alır ya..), geçim sıkıntısından bayram alışverişine para ayıramadığını yakınan vatandaş, ve malesef bayram için memleketine giderken yolda kaza yapanların haberi..

Daha sonraki günlerde de o neşeli spikeri gözleri faltaşı gibi açılmış ve dehşet içinde sokaklardaki kanlı manzarayı anlatırken görüyoruz. A be kızım sen hiç mi kurban bayramı görmedin? Arefe günki haberde o iki bereli adamın o koçu evde beslemek için aldıklarını mı sandın? Neyse işte kısaca haberler hep aynı değerli okur...

Şimdi başlıktaki olaya gelelim. Bu diğerlerinden farklı olarak yeni bir olay.. Cümledeki teknoloji 3G oluyor, gelenek: kurban bayramı, karadenizli vatandaşın kıvrak zekası da başka şehirde olan nişanlısına 3G sayesinde kurbanlık seçtirmek... Yuh diyorum kısaca! Telefonun ekranından bi de nişanlıyı görüyoruz! İnce ve nişanlanılmayası sesiyle "iyi güzel de o arkada bi tane beyaz olan vardı o noldu" diyor. Bi çift lafım da sana var kızım: Sen kendini sevimli mi sanıyosun? O güzelim tatlı beyaz koçun ölüm fermanını vermek için uyduyu meşgul etmek ne biçim romantizm? Şimdi bak kızım, kurban bayramındaki bu kurban kesme işlemi şamatayla yapılmaz, çünkü anlamı derin ve biraz da kanlı bir eylemdir. Bunu yaparken insan biraz saygı duyar hayvana, geleneği anlamaya çalışır di mi ama değerli okur?

Bayram öncesi fazla huzursuz bi yazı oldu bu, bayram için ayrıca bi tebrik postu hazırlarız o halde..

sıkıcı yazı/eğlenceli şaka

2009-11-26T02:17:00.003+02:00

Herkese merabalar.. (iyi bi giriş yapamayacağım onun için de hiç uğraşmıyorum)

Bi yandan tasarım ödevlerini yetiştirip diğer yandan gecelere kadar süren oyunculuk çalışmalarına katılırken öteki yandan blog yazarlığı yapamadım zaten yazıların aylara göre sayısına bakarsanız anlarsınız (bkz. Eylül'de 24 yazı yazmışım, Ekimde 5, Kasımda da muhtemelen bir tane olmuş olacak o da bu yazı.. pardon iki tane olmuş olacak çünkü trafik canavarı var onu unutmayalım)

değerli okurlar sizce de hayat bi insanı tanımlamak için çok kısa değil mi? Hayır yanlış anlamayın öyle içi boş beylik bir laf olsun diye demiyorum hakkaten düşünsenize mesela kendimizi dikkatli, uyumlu, eğlenceli biri sanarken çevremizdeki aslında bizi yeterince tanımayan bi sürü insan bizim için çok başka fikirlere sahip olabiliyolar. Ne biliyim titiz, evhamlı ya da sessiz diye geçebiliyoruz literatüre. 50 yaşımıza geldiğimizde gençliğimizde hayal ettiğimiz gibi herkesin hayranlık duyduğu o çok güzel insan olacağımızı sanarken bi anda "sessizdir o ya, kafasına vur ekmeğini al biridir" olabiliyoruz. İşin tedirgin eden tarafı bu olay fark edip o yanılgıları düzeltmemize yetecek kadar uzun bir dönemde gerçekleşmiyor; biz başka işlerin peşinden koşarken hangi tip insan olduğumuzun kararı veriliyor bi yandan.

şimdiii özel bir konuya geçiyorum değerli okurlar isteyen gidebilir isteyen kalabilir yani.. Beni bunu yapmaya mecbur bırakan "kim olduğunu bilirsin sen" dinle beni: Sen henüz ilkokula başladığında ben Berkayla dost oldum, sen liseye geçtin biz hala dosttuk, herşeye birlikte güldük herşeyi birlikte yaptık yani anlatamadım ama çok eğlendik sen de yoktun.. Ve şimdi dostumun dahi bilmediği bir sırrı veriyorum: çocukluğundan bu yana onun hayatına girmiş fakat benim hoşuma gitmeyen kişilerin onu terk etmesine ben sebep oldum! Ayaklarını kaydırdım diyebiliriz.. Bu kişilerin fotoğraflarına tek tek çarpı attım, (bu işlerinin bittiği anlamına gelir) şimdi senin fotoğrafın da sırada bekliyor. Eğer asabımı bozacak olursan çarpıyı yersin ona göre ayağını denk al.. işte o meşhur liste..

not: sevgili pınar ve berkay, şaka bi yana sizi böyle mutlu görmek beni çok mutlu ediyor.. Fakat sevgilinin gıcık en iyi arkadaşının psikolojisini anlamaya çalıştım böyle davranarak (neticede yine anlayamadım).. insan en iyi arkadaşını, onun sevgilisinden kıskanır mı hiç? di mi ama, aksine mutlu olur :D

önermesi bol bir blog yazısının sonuna gelip herkesin canını sıktıktan sonra okuyucularıma bi iyilik yapıyor ve onları eğlenebilecekleri süper bir bloga yönlendiriyorum.. sağlıcakla kalınız.

Dikkat Trafik Canavarı!!

2009-11-12T01:04:00.003+02:00

Evet oydu! Son yıllarda gördüğüm en azılı trafik canavarı kesinlikle oydu değerli okurlar! Ve umarım trafikte kendisiyle rastlaşmazsınız, umarım hiç bulaşmaz size!!! Çünkü kendisi trafikte yapılabilecek en büyük hataları arka arkaya sıraladı eksiksiz bir biçimde. Aman ben sizi uyarmış olayım değerli okurlar bu da kıyağım olsun. Kendisini ODTÜ kampüsü içinde gördüm, sağ aynası kapalı bir şekilde trafik akışına katılmıştı. Hava yağmurlu ve karanlıktı. Kendisi muhtemelen silecek ayarlarını da tam bilemiyordu; sileceği ya çok hızlı gidip geliyordu ya da duruyordu ve cam yağmur damlaları yüzünden bulanıklaşıyordu.. En sinir olduğum şey yağmurlu havada kaldırımdaki insanlara su sıçratan arabalardır ki kendisi bunu da ihmal etmedi üstelik önünden geçen yayalara da çarpıyordu az kalsın! Sola dönmek için sıraya girmiş araçların arkasına geçmek yerine sağdan hepsinin önüne geçerek sıraya kaynadı ve sola döndü bu canavar! Bir anda yavaşlıyor bir anda hızlanıyordu ayrıca... Bu canavarı gördüm değerli okurlar hem de göz göze geldik, tam da dikiz aynasına bakarken... Çünkü bu canavar ta kendisiydi benim. Benim ta kendisiydim, bendim yani canavar diye anlattığım kişi, şaşırdınız di mi. Ama durun bunların hepsini nasıl yaptığımı anlatacağım a dostlar, bi insanın nasıl canavara dönüştüğünü şimdi anlayacaksınız ve belki de canavarın içindeki beyaz yönleri hep beraber gün ışığına çıkaracağız...

Havanın güzel olduğu öğlen saatlerinde arabayla gidiyor olmanın da verdiği güvenle bol delikli yazlık bi ayakkabı giymiştim. Okula gelince Mimarlık önündeki büyük otoparka arabayı ustalıkla park ettim hem de arabanın önünü öne alacak şekilde.. Fakat ne olur ne olmaz diye sağ aynayı kapattım. Sonra derse gittim. Çıkışta açlıktan ölmek üzere olan biz tasarım tayfası bişeyler atıştırmak için Çatı'ya gidiyorduk ki yağmur birikintisi benim delikli ayakkabımın içinden girerek kalın çorabımı iyice ıslatmıştı (delikli ayakkabı-kalın çorap ayrı bi canavarlık konusu onu ayrıca inceleriz) arkadaşlara dönmem gerektiğini söyleyerek hızla arabaya doğru yürüdüm fakat bu süre içinde iyice ıslanmıştım. Kendimi arabaya attığımda katilden kaçan korku filmi karakteri gibi bi hisse kapıldım nedense ve bu hisle arabanın kontağını hızla açmaya çalıştım, bi yandan da karanlıkta gözlerim katili arıyordu telaşla. Araba hemen çalışmasa daha bi güzel olurdu ama ilk çevirişte açıldı! Neyse efendim daha sonra hınca hınç dolu olan otoparktan yavaş ve sakince çıkmayı başardım ve trafiğe karıştım. Ancak tonlarca araba trafikteydi ve ilk defa bu saatte ve bu hava şartında araba kullanıyordum. Sakin bir şekilde silecekleri çalıştırmayı denedim bi iki deneme sonrasında düzgün ayarı buldum. Bir yandan arabayı sürüyor bir yandan da herşeyi doğru yapıp yapmadığımı adeta bir ehliyet sınavındaymışım gibi kontrol ediyordum; koltuk mesafesi, emniyet kemeri, ayna, sol ve sağ aynalar! OLAMAZ SAĞ AYNA KAPALI! Fakat yapacak hiçbir şey yoktu çünkü yol ortasında durup camı açıp sağ aynaya uzanıcak halim yoktu o yüzden insanların bunu fark etmemesi için dua ederek -güvenlik açısından problem değil bir ayna yetiyor ama insanlar fark etmesin mesele o!) yola devam ettim Sol şerit tıkalıydı yolda, sağ ise bomboştu. Hepsi salak ben akıllı olduğum için sağ şeride geçtim ve ilerledim yolda, fakat sonra anladım ki bu insanlar sola dönmek için sıra bekliyolarmış ve ben de büyük mahcubiyetle kaynadım sıraya, kocaman semt servislerinin arasından geçerek -hala aralarından geçerken onlara nasıl çarpmadım şaşırıyorum- yolu buldum, artık bu yoldan kurtulmak istiyordum arkamdaki sabırsız kalabalıktan da... Bu sebepten duraklama ve yavaşlama yapmadan yoluma devam ediyordum fakat insanlar direk yola atlıyorlardı. Dolayısıyla yavaşlamam gerekti..

İşte bir canavarın iç dünyasını inceledik değerli okuyucular.. Yorum size kalmış.

Konaktaki Sır - Bölüm 3

2009-11-11T02:23:00.001+02:00

Elindeki faraş ve süpürgeyle şaşkın kalakalmıştı Kenan. Konağın küçük koalası Osman masaya çıkmış elleriyle kavradığı kalemi kağıt üzerinde gezdiriyordu.. Kenan'ın asıl şaşırdığı şey Osman'ın ondan daha güzel çiziyor olduğu hakikatiydi...

Bir süre sonra Mevkıfe Hanım ve Taruk Bey'in ayak sesleri konağın büyük mermer verandasından duyuldu. Kenan onları karşılamak için konağın büyük ve portrelerle dolu girişine kadar yürüdü. Kapıyı açan Taruk Bey Kenan'ı görünce "Evlatçığım bu saatte hala uyanıksın üstelik çorabın da yok" diye çıkıştı, Taruk Bey'in hemen arkasından giren Mevkıfe Hanım ise Taruk Bey'in ikazlarını yerinde bulduğunu onaylayarak başını şiddetle salladı.

Gece dalgasını geri çeken deniz gibi çekiliyordu artık. Sabahın ilk ışıklarıyla konak hayat dolmaya başladı. Uykularından uyanan Taruk Bey ve Mevkıfe Hanım Paris'ten aldıkları röbdöşambırlarıyla her zaman olduğu gibi büyük lundik kaplama masaya kurulan kahvaltıya katılmak için büyük salona geldiler.

Her şey her gün olduğu gibiydi. Mevkıfe Hanım ve Taruk Bey salona geldiklerinde salonun kapısında her sabahki gibi onları konağın hizmetçileri Rıza Efendi ve Gülsüm Hanım karşıladı. Mevkıfe Hanım masaya oturduktan sonra başını yavaşça döndürerek "Gülsüm, Kenan hala uyanmadı mı lütfen kahvaltıya gelmesini söyler misiniz" dedi. Gülsüm Hanım ve Rıza Efendi birbirlerine endişeyle baktılar. Bu isteğe anlam verememişlerdi. Çok uzun yıllardır her sabah alışık oldukları bu istek son iki yıldır onlara korkutucu ve tuhaf geliyordu. Hayatta olmayan biri nasıl uyandırılabilirdi?...

Bu konakta yaşanan tuhaf olayların en büyük şahidi belki de konağın sevimli koalası Osman'dan başkası değildi. İki yıl önce o tuhaf kaza olduğu sırada orada Kenan'dan başka sadece Osman vardı çünkü. O günlerde Kenan bir türlü Mr. Pipo'nun istediği marifete erişemiyor olmanın yorgunluğu içindeydi. Çizdiği elmalar beğenilmiyor sürekli yenisini çiziyordu. İşte tam iki yıl önce o gece elmaları çizerken vuku buldu bu tuhaf olay...

Kenan aynıyetle yinelenen eylemlerin yaşayan evrenle etkileşmesinden ötürü garip ışığı görerek bir zaman diliminde sıkışmıştı. Her gün aynı saatte atelyeden geliyor ve elmaları çizip bitiriyordu Fakat zaman dilimi başa sardığı için tekrar atelyeye gidiyor tekrar aynı saatte konağa gelip elma çizmeye başlıyordu. Yine aynı saatte camlar kırılıyor ve Kenan Osman'ın kendisinden iyi çizmesine şaşırıyordu.

Bu garip olay yüzünden Kenan sadece belli insanlar tarafından günün aynı saatinde görülebiliyordu. Bu sebepten 2 yıldır Kenan'ı görmemiş olan Rıza Efendi ile Gülsüm Hanım onun artık hayatta olmadığını düşünüyorlar ve Mevkıfe Hanım'ın bu halini endişeyle karşılıyorlardı. Her zamanki gibi başlarını eğdiler ve Mevkıfe Hanım'ı duyduklarını göstererek başlarını hafifçe sağa salladılar. Konak tüm ihtişamı ve rutinliğiyle "ayniyet"e ev sahipliği yapmaya devam etti...

Gökten üç elma düştü biri Mr. Pipo'nun başına çok sertçe, diğeri bu hikayeyi dinleyenlerin ve başkalarına anlatacak olanların başına yumuşakça, üçüncüsü ise "sevgili" okurun önüne "sevgili" yazarla birlikte düştü...

Konaktaki Sır - Bölüm 2

2009-10-14T22:44:00.001+03:00

Gecenin sessizliği konaktaki sesleri çığlığa dönüştürüyordu. Kenan kendisine çay almak için mutfağa gitti. Onun için çayın biraz sıcak olması yeterliydi. 20 yıldır hiçbir gün çayın deminden ya da tazeliğinden dolayı çayını değiştirmemişti. Çünkü onun için önemli olan sadece çay içmekti "açık" "koyu" "limonlu" "taze" hiç farketmezdi... Mutfakta yalnız olduğunu sanan Kenan yanılıyordu. Evin küçük koalası Osman mutfak masasının ayağına sarılmış uykulu gözlerle Kenan'a bakıyordu. Kenan Osman'ı fark edince eğildi ve başını okşadı. Osman masanın ayağından yavaşca yere kayıp Kenan'ın sağ bacağına sarıldı. Kenan da durumdan memnun bir şekilde çalışma odasına geçti.

Taruk Bey'in dedesinin yaptığı sedef kakmalı büyük ceviz masaya geniş bir parşömen sermişti Kenan. Parşömene gravi kırmızısı mürekkebe batırdığı kalemiyle birinci elmayı çizmeye başladı. Kalemi mürekkebe batırdıkça ve parşömende gezdirdikçe odanın büyük penceresi zangır zangır titriyordu. Her yeni çizgide pencere daha güçlü sallanıyordu. Osman korktuğu için daha sıkı sarıldı Kenan'ın bacağına. Kenan mektepteki ünlü hocası Mr. Pipo'nun onlara gösterdiği çizim tekniklerine o denli yoğunlaşmıştı ki çevresinde olup biten olayları fark etmiyordu. Son gölgelendirmeleri bitirdiğinde, ve ikinci elmaya başlamak için kalemini mürekkebe tekrar batırdığında konağın bu büyük penceresi dayanamayarak, büyük bir gümbürtüyle parçalandı. Cam parçacıkları rüzgarın gücüyle daha yere düşmeden odanın çeşitli yerlerine saçılmışlardı. Artık ormanın sesleri rahatlıkla duyuluyordu...

Kırmızı mürekkep ikinci elmanın boğumlarını oluştururken bu sefer tavandaki 55 yıllık antika avize hızlı hızlı gidip gelmeye başladı. Altın kaplama gövde üzerinde her biri özenle işlenmiş 51 kehribar taş ve ortasında büyük bir elmastan oluşan, antika meraklılarının gözbebeği bir avizeydi. 55 yıl önce Londra'nın Colchester Sokağı'ndaki meşhur atelyesinde Eadulf Usta özel olarak yapmıştı bu avizeyi. Rüzgarın uğultusu odayı sarmıştı. Kenan sağlıksız ve ince telli saçlarını bir eliyle arkaya doğru attı ve kalemini mürekkebe daldırdı. Üçüncü elmanın gölgelerine geçmişti ki şiddetle gidip gelen avizenin çelik bağlarından birisi koptu. Bu kıymetli avize biraz daha sallanırsa paramparça olacaktı. Kenan son çizgileri tamamlayıp kalemi masaya bıraktığı anda kopmak üzere olan 55 yıllık antika avize birden yavaşladı ve durdu. Rüzgar kesilmişti. Kenan buz gibi olmuş çayını bir fırtta bitirdi. Ayağa kalkıp sırtını biraz hareket ettirmeyi düşünüyordu ki yerdeki cam parçacıklarından biri ayağının her zaman diğerlerinden farklı olan serçe parmağına geldi. Odadaki cam parçacıklarını süpürmek için alt kattaki hırdavat ve malzeme odasına gitti. Bir faraş ve süpürge aldıktan sonra odaya geri dönen Kenan gördüğü manzara karşısında korkudan bembeyaz kesildi...

Konaktaki Sır - Bölüm 1

2009-10-12T22:58:00.003+03:00

Güneş batmış, kuşlar çoktan susmuştu. Hava scattering olayından dolayı hafif turuncuydu. Kenan her zamanki gibi gereksiz bir panik içindeydi. Atelye ödevini tamamlamak için akşamın 8ine kadar atelyede kalmış, sonra yarısını uyuyarak geçirdiği kısa fayton yolculuğu ile konağa varmıştı. Eski konağın kapısından girdi, kesif bir ahşap kokusu burnuna geldi. Konak sıcaktı, huzurluydu. Fakat Kenan için yapılacak çok iş vardı. "Çok iş" 3 tane elma çizmekten başka ne olabilirdi? Hiçbir şey...

---

Saatler ilerlerken annesi Mevkıfe Hanım ve babası Taruk Bey Kenan'ın dağınık odasının kapısının soğuk eşiğine iliştiler ve "Amcan Rauf Bey'e gidiyoruz istersen sen de gel" dediler. Kenan çizmesi gereken 3 elmayı düşündü ve "Hayır sevgili valide hanım ve peder bey" "Benim yarına yetiştirmem gereken işlerim var siz gidin" dedi. Leylak kokulu odadan çıkarken Mevkıfe Hanım Kenan'a döndü ve "Allah bilir üstün incedir senin,ah küçüğüm, bu soğuk günlerde kendine hiç dikkat etmiyorsun, lütfen şu pikeyi üstüne geçir ve şu şilteyi de yere ser" diye ekledi. Mevkıfe Hanım asil bir saray soylusuydu. Yakasından hiç çıkarmadığı aile yadigarı broşunu eliyle nazikçe yoklayarak, eşi Taruk Bey'in koluna girdi. Konağın hizmetçileri Rıza Efendi ve Gülsüm Hanım; Mevkıfe Hanımla Taruk Bey konaktan ayrılırken onları kapıda beklediler.

---

Her köşesinde sessizliğin sağır edici gürültüsü çınlayan bu konak 6 kuşaktır Altuncular ailesine aitti. Saat geç olduğu için odalarına çekilen Rıza Efendi ve Gülsüm Hanımla birlikte konakta tek uyanık Kenan kalmıştı. Taruk Bey'in dedesinin yaptığı sedef kakmalı büyük ceviz masaya büyük bir parşömen seren Kenan gecenin karanlığında tek başına uyanık olduğu konakta kendisini neyin beklediğini bilemezdi...

Kahvöğle

2009-10-10T23:52:00.004+03:00

Hayatta iki tip insan vardır... Yemeği yapan ve bulaşığı yıkayanlar. Sanırım ben bulaşığı yıkayan olmaya doğru hızla ilerliyorum. Hatta oldum bile. Pat diye de oluşmuyor bu ayrım. Ama yemek yapan bulaşığı yıkayan derken metafor yaptığımı sanmayın. Gerçek anlamda yemek ve bulaşıktan bahsediyorum, yoksa öyle "hayat bir şişe viskiye benzer; ne zaman ki biticeğini anlarsın o zaman daha değerli görünür gözüne" tarzında amerikan atasözleri gibi değil (Şimdi uydurdum bu atasözünü de).

Pazar günleri biz brunch yapıyoruz efendim ayşe arman falan da geliyor sevgilisiyle (çok elit bir yazarım değerimi bilin). İşte bu brunch ı ailecek hazırlıyoruz. Ama öyle filmlerdeki gibi "biz pazar günleri mutlaka ailecek brunch yaparız, çok önemli bir sebep olmadıkça da aksatmayız" değil durum. Daha ziyade pazar günü miskinliği ile geç uyanmış olmanın sebep açtığı bir durumdur bu "brunch" olayı. Neyse işte bu brunch -brunch yerine brunch kadar saçma bir sözcük bulucam şimdi ve onu kullanıcam yazının geri kalanında... "Kahvöğle"!!! Bu kahvöğleleri hazırlarken ailecek, herkes bi iş bölümü sonucu kendi işini yapar. Sevgili kardeşim ahçı ruhlu biri olduğundan hemen doğrama, baharat ekleme, tavadaki zımbırtıyı karıştırma işini üstlenir. Annemle babam da ortalama diğer zevkli işleri yaparlar ben de yapılcak iş kalmadığından sofranın toplanması ve bulaşık yıkanması işini üstlenirim mahcubiyetten. Bu arada kimse kati suretle "bulaşık makinasi var, elde bulaşık mı yıkanır" demesin bana!!! Makinaya öylece atarsan bulaşıkları aynı şekilde geri verir sana! O sebepten önce pırıl pırıl yapıp sonra makinaya atmalısın ki sana pırıl pırıl versin. Benim bulaşık olayından anladığım bu.

Konu toparlama diye bi olay yok farkındayım nerden girip nerden çıkıyorum -aslında hep bulaşık üzerine döndü.

Neymiş yani, iş paylaşımında uyanık olcaksın yoksa bulaşıkçı olursun bu hayatta ahçı olmak varken (yine metafor yok cidden)

ODTÜ oyuncuları ile bir hafta dolu dolu geçti. Biraz kalabalık bir ekibiz bunun keyifli yanları da var zor yanları da. Daha da fazla anlatamam değerli okurlar orası sahne, orda olan orda kalır ısrar etmeyin. Şaka şaka arada anlatırım. Mesela bugün çıkışta sevgili Ziya ve Ceren bana ayaküstü sevimli bir şeyler söylediler. Yani ismimle alakalı bişey sordular aslında ama soruş şekilleri ve tavırları çok içtendi. Sanırım kendimi ekipten hissetmemi sağlayan ilk olay bu oldu. Fakat ben onlara istediğim gibi bi tepki veremedim daha doğrusu öküz gibi tepki verdim. Öküz kötü bir canlı mıdır? tabii ki hayır ama tepki verme konusunda bu tarz durumlarda iyi değildir, kendisi de kabul eder sorsanız. Böyle şeyleri de kafama çok takarım. Öyle diil mi "sevgili" okur? Ama yok, hakkaten içime sinmedi, bi an napıcağımı bilemedim şaşırdım diyecek bişey bulamadım falan.

Sevgili Eray,

Yazılarımı okuduğun ve hatta güzel yorumlar yaptığın için saol! Güzel şeyler duyunca sevindim tekrar yazmak istedim sayende :)

Stüdyo

2009-10-07T18:56:00.002+03:00

Bir haftalık aradan sonra tekrar birlikteyiz sevgili "çizgili" okurları. Bu bir haftada neler mi yaptım? 1-Elma çizdim 2-Çay bardakları çizdim 3-gazete kağıdını yırtarak çıkardığım çay bardağı şekillerini kağıda yapıştırdım 4-kendimi tanıtan bir kolaj hazırladım 5-kağıda çizgilerle çeşitli düzenlemeler yaptım bi kaç kere 6-at kestanesi çizdim 7-makrome yaptım 8-güzel yazı çalışmaları yaptım (makrome şakaydı tabii ki) Yani kısacası garip bir hafta geçirdim, farklı bir serüvene başlamış oldum. Bunlar ödevdi değerli okurlar. These may sound wierd but stüdyo ortamını, masamı ve stüdyonun tavanını seviyorum.

İtiraf

2009-10-01T01:12:00.003+03:00

Herhangi bir şey dilime dolandı mı kurtuluş yok uzun süre ondan bahsederim konuşmalarımda. Karşıdaki ne kadar ilgileniyor, ne kadar istekli umrumda olmadan anlatırım. Arkadaşlarıma, aileme, kuzenlerime bazen yeni tanıştığım birine... Mesela bir ara Gülse Birsel vardı ama Avrupa Yakası'ndan değil, taa G.A.G'dan. Köşe yazıları, kitapları ve G.A.G benim konuşmalarımın yegane kaynakçasıydı. Hep ondan bahsediyordum. Elbet fark ediyordum karşıdakinin sıkıldığını ama mesela aklıma mı geldi, konu alakasız da olsa benim de konuşmaya çok hevesli olmadığımı gösteren hafif sıkkın yüz ifadesiyle ama aslında anlatmaya can atarak, onu konuyla alakalıymış gibi araya sıkıştırıyordum İşte en basitinden örnek: Konu "Bugün hava çok soğuk di mi?" Benim cevap "Zaten Gülse Birsel diyor ki insan aslında doğada hoplayıp zıplaması gereken bir formatta yaratılmış ama masa başında geçiriyormuş zamanını"
Son zamanlarda Uykusuz Dergisinden ve özellikle Umut Sarıkaya'dan bahseder oldum. Çizgilerinin eciş bücüş olması da anlattığı tipleri tamamlıyor resmen. Klasikleşmişlerden Uğur Gürsoy'un "Fırat"ı da çok güzel. Mutlaka okumuşsunuzdur.
Yıllar önce ben 4-5 yaşlarında bir Fırat iken, bir gün annesi çok aksi olan bir apartman arkadaşımı bahçeye oynamaya çağırmak istemiştim. Evlerine çıktım kapıyı çaldım. Annesi 24 saat çatık olan kaşlarıyla kapıyı açtı "Yasin hasta oluyo onun için dışarı çıkmicak sen gel burda oynayın" dedi. Benim de canıma minnet, bir sürü yeni oyuncak görücem, aynı ev olmasına rağmen yüzde bün beşyüz farklı olan komşu evini incelicem, ve heralde bi ikram falan yapılcak yani diye düşünerek girdim eve. Yasinle oynamaya başladık komşu halısının üstünde anneannesi de koltukta örgü örüyor bi yandan da "ses yapmayın başımı ağrıttınız" gibi söyleniyordu. Sonra noldu hatırlamıyorum, benle Yasin'i kapının önüne koydu, annesi bağıra çağıra nefret ve öfkeyle gözlerinden alevler saçarak. Heralde terlememesi gereken Yasin koşturmalı oyun yüzünden terlemişti, annesinin sözünü dinlemediği için de zılgıtı yedik. Neticede yüzümüze kapattı kapıyı PAAATTTTHHHTTT diye "DEFOLUN" da dedi gibi hatırlıyorum. Biz de iki parmak çocuk çöktük kapının önünde. Bir süre geçtikten ve kendimize geldikten sonra(ben kendime geldikten sonra, çünkü Yasin alışıktı böyle şeylere anlaşılan) ben sinirle "Yasinin annesi çok kötü!" dedim. Yasin de evet gibisinden başını salladı. Fakat o sessiz laf ağzımdan çıktıktan 5 saniye sonra aynı kapı aynı gümbürtüyle açıldı ve aynı alev saçan gözler "BEN YASİNİN İYİLİĞİ İÇİN KIZIYORUAUAMM" diyerek tekrar kapıyı aynı gümbürtüyle kapattı. Kime artistlik yapıyordu? İki parmak çocuğa üç kez kapı çarpılır mıydı? Neyse sonra ben tekrar titremeye başladım bu ikinci artçıyla birlikte. Ve titreye titreye de olsa "be-en başka-aa Yasii-inden bah-settmş-ştim" gibi bi yalan söyledim. İşte şimdi özür dilerim Aysel Teyze o Yasin senin oğlundu ve kötü olan annesi sendin yani başkası yoktu, korkumdan yalan söylemiştim. Yıllar sonra itiraf ediyorum hoooh rahatladım.(Hikayede adı geçen Yasin ve Aysel Teyze aslında Murat ve Gülten Teyze de olabilir, isimlerini hatırlamıyorum ama olay gerçek, aynen böyle oldu)

The First Day of a Freshman (Bir Çömezin İlk Günü)

2009-09-29T01:23:00.003+03:00

Freshman ne kadar onur kırıcı bir laf değil mi sevgili okur? Ecnebiler üniversitede birinci sınıf öğrencilerine freshman diyor. "Freshman" yani yüzü yeni traş edilmiş gibi parlak, arkaya taradığı saçlarındaki tarak izi belli olan henüz ağır derslerin ve ödevlerin altında ezilmemiş tipi kaymamış öğrenci.

"Freshman"lik hazırlık öğrencisi olmaktan iyidir ama tabii, aslında bazı açılardan da kötüdür ama mahalle baskısında iyidir son tahlilde.

Bugün "freshman"likte ilk günümü gerçek bir "freshman" olarak geçirdim! Rektörün konuşmasına gittim mesela. Şimdi düşünüyorum da gel de çömez deme yani! Derece almış öğrencilerin uslu konuşmalarını dinleyip alkışladım. Ben de biliyordum ki ne orası Hogwarts'tı ne de konuşmayı yapan rektör Dumbledore'du.. Ortada cüppeleriyle gezen bir sürü McGonagall vardı o ayrı...
Herkes bilir ki her türlü eğitim kuruluşunda dönemin ilk günü dersler kaynar. Ama freshmanlik işte tutamıyorsun, ordan oraya koşturuyorsun, "bilmem kim hoca şurda olacaktı ama yok yerinde en iyisi bir ekip odasının önünde beklesin, diğer ekip hocanın gidebileceği muhtemel yerlere baksın saatlerimizi ayarladık mı??" diye gereksiz bir panik...

Bu arada bölüm arkadaşlarımın çoğunu benim gibi liseden mezun olup üniversiteye girmiş hazırlık okumuş ya da atlamış sıradan insanlar olduklarını sanıyordum fakat beni şaşırttılar. Yıllar önce bölüme veda etmiş ve şimdi geri gelmiş olan, evli olan, farklı ülkelerden, farklı üniversitelerden, farklı bölümlerden, farklı medeniyetlerden farklı gezegenlerden gelmiş olan bir sürü insan vardı. Kendimi çok sıradan hissettim.

Bir freshmanlik daha: Hoca bizden özgeçmişlerimizi istedi ertesi güne. Ve ben akşam evde tonlarca kağıdı heba ettim, buruşturdum baştan yazdım -hala da bitmiş değil yazı-. Şimdi gideyim de ilkokulda öğretilen Atatürk'ün hayatı gibi yazdığım özgeçmişime devam edeyim. ilkokulu annemin isteği üzerine yücetepe ilköğretimde okudum daha sonra babamın isteğiyle....

Kanguruya Dikkat!

2009-09-27T01:34:00.003+03:00

Uzun süredir yazmamışım sevgili okur, söyliceklerimi adeta bir tükürük gibi biriktirdim ağzımda. Betimleme yapmak isterken tükürük dedim resmen özür dilerim sevgili okur. İnsan kendini Sait Faik sanmaya görsün zaten...
Fakat heyecanla oturduğum blog karşısında kitlendim kaldım yine. Poff.
Hah hatırladım! Bugün çok mutlu bir olay oldu! -İfade bozukluğu gitt- Bugün çok mutlu oldum! is100 dersinin muafiyetini aldım bu arada! Ama bunu anlatmicam çünkü çok daha mutlu bir olay yaşadım! Merthanla çatıya gittik sınav çıkışı, ve çatıda onu gördüm! krema, karamel, marmelat sosları seçenekleriyle pankek! Çatı bu dönem yenilenmiş, pastane ve çay kahve bölümü kalkmış, tüm yemekler içeriye alınmış, duvarlarda bi değişiklik var gibi ama tam anlayamadım. NEYSE! Konumuz bu değil ki, krema ve karamel ve marmelat soslarını pankekte denemenizi öneririm! Çatıda kahvaltı etmiş olanlar bilirler ki pankek yeni bir şey değil, tamam onu biz de biliyoruz ama bu krem şanti(krema diyince daha havalı duruyo di mi, krem şanti evde yapıp tv karşısında kaşıkladığımız, krema ise "inglourious basterds"taki landa ve shosanna nın laz böreği (evet o laz böreğiydi) yediği sahnedeki şey oluyor) marmelat ve karamel yeni bişeye benziyorlar, öyle değilse de ben yeni keşfettim ve daha önce keşfedip söylemeyenlere de burdan yuh!
Bu akşam eve geçerken babamla migrosa uğradık. Kasaya geldiğimizde migros kart soruldu. Tarihinde ilk defa cüzdanımda bu soruyu hazırda bekleyen bir migros kart vardı! Mutlu oldum adeta bir vip exclusive kredi kartı çıkarır gibi kartı kasiyere uzattım. Ürünler okutulduktan sonra kasiyer belki de gecenin büyük kabusunun başlangıcı olan o cümleyi söyledi "alışverişiniz 50 lirayı geçiyor, pınar kaşarı 3 liraya alabilirsiniz". Kısa bir mantık yoklaması yaptık "pınar kaşar... 3 lira... teşekkür ediyor, teklifinizi kabul ediyoruz". Fakat işlerin böyle kolay olmayacağını hepimiz biliyorduk, olmadı da! Aldığımız 35 liralık bir ürün bu kampanyada sorun çıkarıyormuş, yani o ürünle birlikte 50ye tamamlanan listeyi kabul etmiyormuş migros! Sanki o ürünü tansaştan almışız da araya sıkıştırmaya çalışıyoruz gibi, saçma! Alnımızdan terler döküldü, üç liralık kaşar için babamla bi süre birbirimize baktık durduk. Artık ok yaydan fırlamıştı, kaşar bizim olmalıydı, 3 liralık kaşarı almak için markete girdik ve 20 liralık açığımızı kapatmak için alışverişe koyulduk, kasaya bir döndük ki, ilk baştakinin iki katı olmuş borcumuz. Şimdi düşündüm de: Kaşar bize lazım mıydı? Peki biz kaşara lazım mıydık? Alışverişimizi 50 liraya tamamlicak şeyler yani toplamda 20 liralık şeyler, 7 liralık kaşar farkına değecek miydi? Migrosun bizi katakulliye getireceğini anlamalıydım. O kartı üstümde taşımadığım günlerde ne güzel geçiyordum kasadan ne de güzeldi hayat.

Saba Tümer

2009-09-23T01:11:00.002+03:00

Magazine girmeyeyim, ünlüler hakkında yazıp çizmeyeyim diyorum. ama dayanamıyorum çünkü Saba Tümer'e çok üzülüyorum. Saba önceden çok neşeli harika bir şekilde program sunuyordu. Ne zaman ki kanal değiştirdi işte o zaman saksı değiştirmiş çiçek gibi mahzunlaştı. Her konuya rahatça giren, samimi, gevrek, güleç Saba gitti yerini yadırgayan, eğlenceli konulara "haa öyle mi" diye isteksizce teğet geçen bir Saba geldi! Sen ki bizim ailenin İstanbullu, fırlama ablasıydın, sen ki bütün ünlülerin tanıdığı sevdiği sanki ünlülerden sorumlu bakanıydın... Sohbeti kenarından tutar, evire çevire konuğunu bülbül gibi şakıtırdın, şen kahkahaların evimize dolardı, şimdi konuğunla konuşurken sıkılıyorsun dersane öğretmeni gibi "öff bitse de eve gitsem" gibi bakıyorsun resmen. Sana bele n'oldu Saba??

Spaghetti

2009-09-23T00:43:00.000+03:00

Gezinirken buldum bunu. Sonbahar depresyonu bunla da aşılabilirmiş :)

Tasarımcı: Pablo Reinoso

Benim dinozor gibi bişeyim yok ki!!!

2009-09-22T01:22:00.002+03:00

Dün şeker bayramının ilk günüydü. Önceki gün de şeker, çikolata ve meşrubat(bu kelime hakkında sayfalarca yazabilirim "meşrubat" ama neyse) almak için alışverişe çıktık. Markette gezerken, hamsi gibi küçücük bir çocuk gördüm, babasıyla gelmişti. Bir yandan reyonların arasında dolaşıyorum bir yandan da çocuğa bakıyorum göz ucuyla... İki üç oyuncaktan oluşan oyuncak reyonunda bir dinozor görmüş babasına ısrar ediyor alması için. Bilindik bir çocuk hareketi. Her yerde yapabilirler bunu, misafirliğe gittikleri evlerde, mağazalarda, (aklıma başka da bir yer gelmedi ama her yerde yaparlar işte biliyorsunuz) Ama bu çocuk çok mantıklı bir cevap bulmuştu babasının"oğlum bırak onu, bir sürü oyuncağın var senin" lafına karşı ve o mantıklı cevabı milyon kere söyleyerek bize de ezberletti! "Ama benim böyle dinozor gibi bi şeyim yok kiii!" Manyak mıydı babası? Çocuğunun dinozor gibi bir şeyi yoktu ve o hala ona dinozor gibi bir şey almıyordu! Küçük çocuk (lafın gelişi demiyorum küçük diye valla parmak kadar bir şey, böylesine çocuk değil çucuk diyesim geliyor) kendini yerden yere vurdu, kendisi kadar küçük olan hırkası, üstünde bir türlü durmuyordu. Hani oyuncak bebeklerin giysileri de düzgün durmaz sürekli kayar ya...

Çucuk ellerini sıkıca bağlamış önünde zıplaya zıplaya "böy-le di-no-zor gi-bi bir-şey-im yoook!" diyor. Böyle anlatınca çocuğa, pardon çucuğa sinir olmuş olabilirsiniz ama olmayın çünkü çok sevimli bir keretaydı! Ben ne demeye anlatıyorum bunları, şunu demeye: baba olmak çok zor! Düşünsenize dünyanın en tatlı veleti hoplaya zıplaya ağlaya zırlaya bir şey istiyor ve senin ona her istediğinin olamayacağını öğretmen için bazen "olmaz" demen gerekiyor, ya da evde dünya kadar oyuncak varken sürekli yenilerini almak hem maddi olarak zor oluyor hem de evde yer kalmıyor falan filan! Yürek nasıl dayanır yahu şu keretayı ağlatmaya! Zor valla bu işler. Ben olsam "aa evet oğlum hakkaten de yok dinozor gibi bi şeyin, aslında büyük ayı gibi köpek gibi bi şeyin var dinozora da benziyor biraz ama olsun oğluma can kurban hooop alalım iki üç tane" diyebilirim mesela. Çocuk 5 yaşına gelene kadar herhalde malı mülkü satmış, daha doğrusu boğazıma kadar borca batmış olurum! En iyisi şimdiden para biriktireyim ben!

Bir de bu çocuklar biraz büyüyünce arkadaşlarıyla buluşmaya çıkıyorlar dışarı. Şehir merkezine, oraya buraya gidiyorlar bir başlarına. Ben onu da garipsiyorum. 2-3 hafta suyunu verdiğim denek fasulyelerle bile duygusal bağ kurarken kendi öz evladımı (evladım demek yetmiyor, böyle durumlarda "kendi öz evladım" demek gerekiyor, "başkasının üvey evladım"ı anlamına gelmesin diye) sokaklara nasıl salayım?! Binbeşyüzbir tane bela var sokaklarda. En iyisi çocuk büyür, liseyi bitirir, üniversiteye girer o zaman yavaş yavaş gidip gelmeye başlar oraya buraya. Çok korkutucu bir baba figürü olmaya başlıyorum. En iyisi konuyu yavaştan kapatayım.

İyi bayramlar hepinize...

Şeker Bayramınız Kutlu Olsun!

2009-09-21T16:58:00.000+03:00

Word ve Bill Gates

2009-09-21T16:54:00.001+03:00

Sevgili “dost okur” şu günlerde 250. kaydını yayımlamak üzere. Belki de yayımladı. Fakat heyhat, ben sitelere erişemiyorum… Şu anda da bir word belgesiyle muhatap olmaktayım zira.

Adada mahkum bir siyasi suçlu moduna girdim galiba. Ama bana böyle hissettiren bizatihi Word programının kendisidir! Çünkü sürekli kelimelerimin altını kırmızı tırtıklı çizgilerle çiziyor! Görüş saatinde, mahkumla ziyaretçiyi sık sık uyaran sinir bozucu bir gardiyan gibi! O işi yapana gardiyan denir mi bilmiyorum. Mesela demin “…moduna girdim” deki “moduna”nın altını çizdi. Bana “moduna”nın yerine önerdiği kelimeler ise “maduna” ve “kaduna”. Yuh diyorum sana sevgili Word! Ve Bill Gates! Şimdi sözüm sana: Artık dünyanın en zengin adamı değilsin! Bunu sen de biliyorsun. Demek ki bir yerlerde hata yapıyorsun. Bak diğer zenginlere nasıl geçtiler seni, sor bakalım onlara nasıl çalışıyorlarmış. Sana da öğretsinler ki bir dahaki vergi sıralamasında en azından Hülya Avşar'ı geçersin. Konumuzla alakası yok bu dediklerimin belki ama senin bile bilmediğin bazı şeyler var Bill. “ Bu dünya ne sana ne de bana kalmaz Sultan Süleyman’a kalmadı böyle..” diye şarkısı var Sezen Aksu’nun. İşte sana onu ithaf ediyorum. Ama sen kesin “ne sana ne de bana kalmaz”ın altını kırmızıyla çizer “ne sana ne de bana kalır” diye düzeltme önerirsin. İşte bu da senin sanat anlayışın Bill…

Ayrıca tekrar başa dönecek olursam dünyanın bir ucundan taşeron bilgisayar mühendislerine yaptırdığın yazılımlarla taaa oralardan beri benim yazılarımı düzeltemezsin! Şimdi gidebilirsin… Git ve bana vista’yla çalışmayıp haftalardır beni forumlarda helak ettiren, forumlarda çok gezdiğimden dolayı akşam yemeğinden sonra anneme “paylaşım için saol” “emeğin için saol” dedirten ve hala bulamadığım o crack dosyasını gönder. Yeme beni Bill! Kesin vardır sende! Rapidden de atabilirsin ama maille at çok büyük bir dosya değil zaten.

Cevap & Google Translator

2009-09-20T01:34:00.008+03:00

Geçenlerde bir yazı yazmıştım “soru” başlıklı… Hatırlarsanız. Hatırlamazsanız, aşağıda hemen zaten.. Neyse neyse bakmayın aşağıya zahmet olur zaten bin davetle getiriyorum hepinizi bloga, soru şuydu: Güneş doğarken ve batarken aynı açıyla ve aynı enerjiyle olmasına rağmen farklı renklerde batıyor ve batarken daha bir sönük oluyor. Aslında başta blogun böyle bilimsel olayların araştırıldığı bir yer olmasını amaçlamamıştım ama sayenizde öyle gelişti! Herkes seferber oldu cevabı bulmak için. Beni görenler “noldu buldun mu sorunun cevabını?” diye endişeli sorular sormaya başladılar. Kimse “oo melbo cumbul diye fantastik kurgu yapmışsın” ya da “hahahaha ne komik şeyler yazıyorsun sen öyle” gibi tepkiler vermedi (gayet de verdi ama ben abartıyorum ki yazı çıksın). (İçime sinmedi bu uslubum değerli okurlar. Siz beni bilirsiniz "sizin yüzünüzden" derken latife ediyorum ciddi değilim)

Şimdi çok merak edilen sorunun cevabını veriyorum... Elif arkadaşımız zaten en baştan beri Scattering! Scattering! (Saçılma! Saçılma!) diye bir şeyler diyordu ama dinlememiştim, huzurda özür diliyorum elektrik elektronik öğrencisi olan sevgili çikolata gurmesinden (“bu iki özelliğinden başka da numarası yok” diyemeyeceğim desem yalan olmaz). Bütün bu geyik lafları bir yana bırakıyorum tekrar sevgili “bilim tekniklerin” isteği üzerine sorunun cevabına geliyorum…

Şimdi şöyle ki; Elif bana İngilizce açıklamasını yaptı. Ayıptır söylemesi ben de anladım. Ama çevirmeye üşendim. Google Translator’ı kullandım ve şöyle bir şey çıktı:

“Güneş doğarken gökyüzünün yoğun kırmızı ve turuncu tonları ve gün batımı çoğunlukla güneş ışığı toz parçacıkları, kurum, diğer katı aerosoller tarafından saçılma tarafından, Dünya atmosferinde sıvı aerosoller kaynaklanır

Çünkü genellikle daha parçacıklar ve aerosoller akşam havada sabah hava iyidir Sunset renkleri genel olarak daha fazla ve daha yoğun gündoğumu renkleri daha brilliant.”

Puuuhh! sana Google Translator! Kolları sıvama vakti... En azından Google’dan iyiyim arkadaşlar. Bakınız benim çevirim:

“Gündoğumunda ve günbatımında gökyüzünün aldığı turuncu tonlar, havadaki toz parçacıkları, kurum ve aerosollerin saçılımı sebebiyle oluşur. Akşam gökyüzünün, sabahkine nazaran daha turuncu olmasının sebebi de bu parçacıkların havadaki yoğunluğunun günün sonuna doğru artmasıdır.”

İşte böylece bir mevzu daha bitti. “Haftaya görüşmek üzere” demeyeceğim çünkü birazdan yeni bir yazı daha yazacağım, eğer bloguma ulaşabilirsem tabii! Yine “Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? … Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra öptüm. Yazmasam deli olacaktım." tadında bir hevesle yeni bir yazı yayımlayacağım. Sait Faik’i heyecanla bize seslendiren ve sevdiren sevgili Ekrem Hoca’ya sevgiler (olur ya belki okur bu yazıyı).

Bir deee Almanya’daki “sevgili” okura sevgiler! Hatta çok öpücükler! (İlk defa Almanya’ya sevgiler yolladım garip bir duyguymuş "sevgili" okur)

Benzetimleme

2009-09-18T01:22:00.001+03:00

İnsan beyni küçük çocukluktan itibaren, "benzer"leri ve "farklı"ları ayırdetmeye başlarmış. Çocukken sarı kutucukla kırmızı kutucuğu ayırdeden çocuk biraz büyüyünce bilgisayarı olan ve olmayan arkadaşını ayırdetmeye, daha da büyüyünce ırkları, cinsiyetleri, sosyoekonomik durumları ayırdedip ona göre farklı davranmaya başlıyor. Ne kadar sıkıcı bir yöne doğru gidiyor di mi yazı. Tamam kabul, hemen oynak bişeyler çalıcam şimdi. Ama cidden acayip kirleniyoruz büyüdükçe.

Bu benzerlikleri fark etme olayına şu yüzden değindim. İnsanlar bir saniye bile nefes almadan birbirlerini birilerine benzetiyorlar! Yolda karşılaşan arkadaşlar meraba demeden önce "aa kilo vermişsin" ya da daha kötüsü "aa kilo almışsın" ya da çok daha kötüsü -ki benim başıma çok geliyor- "aaa göbek yapmışsın" diyor.Konuyla alakasını ben de anlayamadım bu son cümlenin ama içime dert olmuş demek, burdan herkese sesleniyorum yeni dönemde kampüs içinde ya da kampüs dışında fark etmez "göbek yapmışsın" demeyin lütfen. Biliyorum iyiliğim için diyorsunuz ama bakın bir sene bıkmadan, yorulmadan dediniz ve hiçbir işe yaramadı.

Benzetme olayına tekrar dönecek olursam.. Aslında ben bir olay anlatıcaktım, ona giriş olsun diye benzetme hakkında birkaç cümle kurayım dedim olmadı. Direk olayı anlatayım: Geçen gün aile dostlarıyla yemekteydik. Dost ailenin babası sevgili Yüksel Abi acayip bir şekilde Babam ve Oğlum'daki Salim karakterine benziyor (Yetkin Dikinciler'in canlandırdığı, Deniz'in saf amcası rolü). Ama öyle böyle değil! Birebir resmen. Oğlu da filmdeki Deniz'i andırıyor biraz. Ama Yüksel Abi aynı Salim! konuşması, yüzü ve gülmesiyle! Babamlar küçük çocuğu Deniz'e benzetince annesi ve babası gülümsediler biraz. Sonra babası Yüksel Abi biraz gergin bir şekilde o filmdeki Salim karakterinden bahsetmeye başladı. Anlaşılan bugüne kadar birileri ona bu benzerliği söylemişlerdi korkusuzca. Çünkü ortada hiç konusu yokken Yüksel Abi birden Salim'in dürüstlüğünü ve insanlığını anlatmaya başladı biraz mahzun bir şekilde. Hepimiz de hararetle onayladık onu konu hemen kapansın diye. Masaya uzun bir sessizlik çöktü... Sonra unutuldu konu. Ama ben unutmadım ve artık dayanamıyorum: Yüksel Abi! Sen Salimsin abi!

Soru!

2009-09-16T01:38:00.000+03:00

Bu blog işini hakkaten ciddiye almaya başladım, ama az buz bir şey değil ki. “Ben bi’ şeyler yazdım gelin okuyun” diyorum neticede ve hep ilginizi çekmem gerekiyor. Öyle değil mi sevgili okur, ne diyorsun?

Mesela en son bu sabah yatakta aklıma bir şey takıldı "unutmayım bloga da yazarım" diye telefona not ettim sonra gün boyu o nota bakarak akşam bilgisayar başında oturmayı ve bloga yazmayı planladım. Şimdi kafamı yoran şeyi paylaşıcam, ama dalga geçmek yok tamam mı? Öncelikle şunu söyliyim benim lisede gördüğüm Coğrafya dersinde çiğ köfte ve İbrahim Tatlıses anlatıldı daha ziyade. Bundan şikayetçi değilim hatta sevgili Turan Hoca’ma sevgiler gönderirim, ancak işte bazı soruları soramadık zamanında.

Neyse uzatmadan soruyorum: Güneş doğarken çıplak gözle bakamayacağımız kadar parlaktır, doğru mu? Doğru. Peki, batarken de aynı Güneş aynı açıyla batmıyor mu? O halde neden turunculaşıyor ve gözle görülür hale geliyor? Koskoca Güneş gün içinde enerjisini kaybedecek değil ya, zaten bize doğarken de başka bir yerde batıyordu. Ben işin içinden çıkamadım bilen varsa önce “izle” butonuna bassın sağdan sonra.. şaka şaka :D direk yorum kısmına yazabilirsiniz sevinirim

Terazi Yazısı Nereye Gitti?

2009-09-16T01:26:00.000+03:00

Dün burda yayımladığım Terazi başlıklı yazıyı sildim ve sorularımla fikirlerimi, yazısından bahsettiğim blog yazarı sevgili Aykut'un blogundaki "Çok Zaferler Kazandık" yazısına yorum olarak koydum. İsteyenler ordan takip edebilir :)

Aşk'ı heryere götürün ve böyle tutun

2009-09-14T01:45:00.000+03:00

Sevgili okur, değerli okurlar ve sevgili arkadaşlarım;

Son yazımda bahsetmiştim ya Elif Şafak'ın Aşk'ını alın otobüste orda burda yanınızda bulundurun ve fotoğraftaki gibi tutun diye. Orda burda dedim mi hatırlamıyorum ve bakmaya üşeniyorum ama demediysem de şimdi diyorum, orda burda bulundurun. Bakın çok işe yarıyor, üşenmedim Elif'i aradım, saolsun kırmadı ve birkaç örnek yerde fotoğraf çekimi yaptık. İşte "orda burda"ya birkaç örnek:

Elif Şafak'a not: Sevgili Elif yeni kitabınla ilgili anlattıkların beni çok etkiledi, kapak bu sefer de mor olcakmış sanırım öyle mi demiştin? Bu arada hala izleyicim olmamışsın bak şu sağdaki sırada izle butonu var onu tıklicaksın. Hahaha teknoloji özürlüsün sen de benim gibi di mi :))) Diil misin :S tamam da senin yaşındaki entelektüel ünlüler teknoloji özürlü olmaya bayılııır... Neyse madem teknoloji özürlü değilsin, dediğimi unutma sağdaki "izle" butonu...

S.Berk'ten Sonbahar Depresyonunu Yenme Önerileri

2009-09-13T03:37:00.000+03:00

Yaz aylarının bitmesiyle birlikte bir isteksizlik, mıymıntılık, hımbıllık, halsizlik hali başlayabilir bir kısmınızda sevgili okur. -yukardaki fotoya takılmayın birazdan gelicem oraya- Ama tabii "puslu soğuk hava, dökülen yapraklar, en sevdiğim mevsimdi sarı sonbahar.." diyecek olursanız şairin dediği gibi size diyecek birşey yok. Gözünüz aydın mevsiminiz başlıyor..

Fakat şu diğer okurlarıma seslenmek istiyorum. Eğer sonbaharla birlikte yukarda saydığım duyguları hissediyorsanız size birkaç önerim var.

Bir bardak ılık suya bir kaşık sarmısak ekleyin (bir diş değil, bir kaşık sarmısak, gerekirse eritip yapın ki ölçeği tutsun) şimdi bu karışımı tam içecekken durun! İçmeyin, dökün dökün! Ohhh ne güzel bi his di mi o şeyi içmek zorunda değilsiniz. Eveet şimdi kendinizi iyi hissetmeye başladınız sanırım. Geçelim ikiye..
Akşam için misafir çağırın ve ikram ettiğiniz yaş pastadan artan bir buçuk iki dilim yaş pastayı sabah kahvaltıda yiyin. (the point here is not the guest but the cake) Ama hemen değil. Çatalla önce buçukluk kısmını yiyip dilimi tek ve bütün bir dilime düşürün. Sonra iradenizi serbest bırakın ve çatal darbeli pasta bulaşıklı tabağın üstünde kalmış o tek dilimi de yiyin.
Pisboğaz olunca insan yeme içme üzerine tavsiye veriyor di mi sevgili okur.
Sabah işe ya da okula giderken otobüste yanınıza Elif Şafak'ın Aşk'ını alın. Ama okumak için değil yukarda duran fotodaki gibi tutun sadece. Ama okuyadabilirsiniz, otoriteler ve herkes çok beğendi kitabı. Herkes onu okuyor o da beni, Elif'e sevgiler burdan..
Bol bol nefes alın insanı mutlu ediyor. Bi keresinde nefes almamıştım çok kötü oluyo.
Benden bu kadar. Bu arada 3. madde ve 6. madde biraz şişirme olmuş olsun. Bana kurban olsun.
Son ama en az olmayan (the last but not the least) çizgili blog defter'i okuyun gece gündüz eski yazıları tekrar okuyun, izleyici olma butonuna basın izleyici olun, yorumlar yapın falan filan. Emin olun iyi gelir bunlar hem size hem bana.

7 noktalı yazı

2009-09-12T03:16:00.000+03:00

İstanbul'daki sel felaketinden sonra Ankara'da da bu günlerde bir sel beklendiği açıklandı. Fakat bizim başkan tedbirsizlik etmedi, sel felaketine karşı bir büyükşehir belediye başkanının alması gereken önlemi aldı, altyapı güçlendirmesi mi dediniz sevgili okur, hayır bilemediniz, başkan giriş katlarda oturan apartman sakinlerine bir süreliğine ikinci kattaki komşularında kalmalarını söyledi. Tabi ki bu iki üç gün altyapı güçlendirmesi için az bir süre, fakat önlem almak ve hazırlıklı olmak için sele üç gün kala işe başlamak gerekmiyor, gününden başlayacaksın işe. Felakete iki gün kala "birbirinizin kucağına atlayın" tarzında komik bir uyarı yaparak sel sonrası oluşacak korkunç manzara için utanmadan sıkılmadan "ama ben önlem almaları için uyarmıştım, dolayısıyla ben görevimi yaptım" demek ne kadar da gökçek bir davranıştır. Sevgili okur başkanla konuşacağım bir süre merak ettiğim şeyler var.. Olur mu hiç öyle sevgili başkan, siz bir futbol kulübüne her yıl nerden geldiği belli olmayan milyonlarca TL'yi aktaracağınızı açıkladığınız tarihte yok muydu bu altyapı sorunu? Kendinizi onursal başkan yaptıracağınız ya da bakanların ahbaplarının benzinliklerinin işleriyle uğraşacağınız yere sizin asıl göreviniz olan, asıl yapmanız gereken işler olan bu meseleleri erteleyip sonra da "herkes üst komşusuna çıksın benden bu kadar" demek olur mu?
Sevgili okur tekrar sendeyim. Gördün başkan cevap veremedi zaten bu kadar yazıya yazık "nafile yazı". Olsun ben sorularımı sordum.
Demin yaklaşık 5 yıl aradan sonra ilk defa -büyük konuşmiyim de epey oldu hakkaten ama- günlük astrolojik falımı okudum, bi beş yıl daha okumam heralde -büyük konuşmiyim tabi yani allahbilir- çok gereksizmiş iyi yapmışım..
Saati yine 3 ettik, yarın yine adam gibi uyanamicam tatili zayi ettim resmen..
Okulların açılmasına da az kaldı şaka maka.
Uzun bir telefon görüşmesinden sonra telefonu kapatmak için kıvranırken kurulan sıkıcı cümleler gibi oldu bu yukardaki iki nokta, hatta üç nokta.
Haydii allah rahatlık versin herkese selamlar ama dediğim gibi arayı açamayalım neyse haydii herkese selamlar görüşmek üzere... iyi geceler sana da... iyi geceler haydiii görüşürüz, iyi geceler.

düzeltme..

2009-09-11T04:31:00.000+03:00

"Dizi sezonu başladı" başlıklı yazımda Aşk-ı Memnu'da Bihter ve Behlül'ün sera macerasını Firdevs Hanım'gördüğünü söylemiştim, çünkü sevgili kardeşim de bana öyle söylemişti. Meğer öyle değilmiş demin sahur sofrasında öğrendim, şimdi yine size yetiştiriyorum hemen, "öyle değilmiş". kimin gördüğü belli değilmiş. Şimdi sofraya tekrar gidiyorum bakalım yeni ne öğrencem..

not: Tatlıtuğ fotoğrafları kullanmak hakkaten arttırıyormuş tirajı. Gazetelerin var bir bildiği

Tuvalet Restoran!

2009-09-11T01:34:00.000+03:00

Bırakın tuvalette yemek yemeyi, ağızda lokma varken bile tuvalete, hatta lavaboya girmek çok ayıptır bizde di mi? Ama Çinliler öyle değil sevgili okur, Pekinde bir restoran tuvaleti masaya taşımış resmen. Eğer yazımı okumadan fotoğraflara baktıysanız ki evet yaptınız bunu, ne diyim daha di mi artık okumazsınız da yazımın devamını. Neyse yine de yazayım. Evet çok şaşırtıcı di mi resmen tuvalet şeklinde restoran. -neyse yazmayayım- Dondurmalar dışkı şeklinde, tabaklar klozet şeklinde, sandalyeler zaten klozet! Çin hakkaten kapalı bir kutuymuş...

Orphan/Evdeki Düşman

2009-09-10T02:06:00.000+03:00

Spoiler Alert dersem kesin kendinize engel olamaz okursunuz di mi nihahaha! Okuyun ben de 6. His'in sonunda Bruce'un hayalet olduğunu bile bile izliyorum filmi, düşünsenize gelmiş geçmiş en başarılı gerilim filmlerinden biri olan 6. His benim için "keşfedilmemiş" ama artık istesem de "keşfedilemeyecek" bir köy! Ama bu yüzden sizden intikam alacak değilim. Biliyorum aranızda bu suça ortak olmayanlar var. Ama Betül sözüm sana, Harry Potter Melez Prens'in Türkçe baskısı çıkmadan, yemeden içmeden gidip İngilizce orjinalini okuyup Dumbledore'un öldüğünü söylediğin günü asla unutmuyorum ve her saniye ensendeyim! Neyse zaten amacım ne film eleştrisi yapmak -çünkü onun okulu var efenim- ne de spoiler vermek. Ama yine de spoiler alarmı vereyim ki vebalini almayayım.

Bu arada korku filmlerine de yeni yeni alışıyorum. Çünkü sinema genelde eğlenmek ya da rahatlamak için gidilen bir yerdi benim için. Ne biliyim, hoş vakit geçirirsin, gülersin, sevinirsin ya da duygulanadabilirsin ama stres olmadan.. Biliyorum yazımı baştan saçma ve yanlış bulan korku filmi hayranları var aranızda ama bi dakka gitmeyin bi yere. Artık tamamen öyle düşünmüyorum çünkü.. Korku filmleri de kurgu ve hikaye bakımından sanat eseri niteliğinde harika filmlermiş meğer, evet buna karar verdim (koskoca korku filmi sektörü de bugünü bekliyordu eminim). 40 yıllık film eleştirmeni konuşuyor haydi bakalım...

Orphan (Evdeki Düşman)

Film iki çocuklu bir çiftin Esther adlı 9 yaşındaki kızı evlatlık edinmesiyle başlıyor ve herkesin ölmesiyle sonlanıyor. ? Film tanıtımında filmin sonu söylenmezdi galiba ama neyse baya kanlı bir film işte bu. Tabii herkes ölmüyor kimin ölmediğini de söyliyim mi? Neyse bu Esther kızına sakın güvenmeyin! Filmin başında seviyor insan ama Allahın belası çıkıyor Esther. Biz baya kredi verdik Esther'e ama değmezmiş. Ayrıca Esther hakkında bilmediğiniz çok şey var bunu da söyliyim. Şimdi tek karaktere yönlendirip heyecanını kaçırmamak için şöyle yalanlar da söyliyim, evin babası da tekin değil ha, cinayetleri belki de o işliyordur? Ya da anne? O anne var yaaa ne saman altından sular yürütüyor kesin parmağı var cinayetlerde, zaten katil hiç beklemediğimiz karakter çıkmaz mı filmin sonunda ha sorarım size? Hiç beklemediğimiz karakter belki de rahibedir belki de filmin ilk sahnesinde görünen hemşiredir. Yok zaten filmi izlerseniz anlayacaksınız ki katil en baştan beri belli. Siz ve bir kaç kişi dışında filmdeki diğer insanlar bilmiyor kim olduğunu. Bu sebepten yerinizde duramıyorsunuz içinizde şiddet duyguları beliriyor. Sanırım yönetmen bizi şiddete karşı sınıyor, şiddete yönelme eşiğimizi ölçüyor. Ya da şu anda sadece parasını sayıyor ben de onun ekmeğine yağ sürmüş oluyorum. Evet bu fikir sinirimi bozdu elin adamının filmi hakkında daha fazla konuşmicam. Size son söz Esther'e çok da güvenmeyin.

Abarttım mı ne?

2009-09-09T17:06:00.000+03:00

Blog alemine girdiğimden beri adeta yeni dükkan açmış bir esnaf gibi arkadaşlarımın bloglarına girip napmışlar, ne kadar okunmuşlar, yeni ne yazmışlar şeklinde meraklar başladı bende. Arkadaşlar derken en çok da tabii dostum berkay'ın blogunu ziyaret ediyorum. (her gün yeni yazılar yazıyor sürekli güncelliyor çünkü) Vay anasına bu konuyu nerden de bulmuş falan diyorum 40 yıllık dostum için. Dostum beni affet kötü niyetli biri olmadığımı bilirsin. Ama blog alemi beni zehirledi, odam ahır gibi oldu çöpler üst üste kutular poşetler herşey ortada yerlerde ama ben blogu takip ediyorum soluksuz, yeni yorum var mı yeni izleyici var mı acaba diye. Yeni bir yazı yazdığımda ki genelde gece saatlerine denk geliyo, facebook'ta paylaşmak için acele ediyorum çünkü bi saatten sonra tek tük çevrimiçi insan kalıyor, sabaha da paylaştığım bağlantı alt sıralara düşüyor. Kafayı yemiş gibi bir izlenim yarattım di mi? E biraz öyle..

İstanbul'da dün geceden bu yana acayip bir kıyamet kopmakta bense burda geyik muhabbeti yapıyorum.. Sabah sevgili amcamlara ulaşamayınca ödümüz koptu. Allahtan sonra öğrendik ki evden çıkamamışlar ve de dolayısıyla selin ortasında mahsur kalmamışlar. Çok kötü manzaralar izledim tv de. En kötüsü de bu can pazarında yağmalama derdine düşen kansızlar.. Sırıtarak hiç utanmadan çalıyorlar başkalarına ait eşyaları. İnsanoğlu kansız olunca yapmayacağı şey yok.
Üçünü noktaya yazacak bişey bulamadım.
Fakat dörde buldum: 6. His filmini aldım ve evet ilk defa izlicem. Biliyorum Bruce Willis de hayalet çıkıyormuş filmin sonunda ama yine de izlicem gene de izlicem.

Cinnet & Verin Kalsın Ekonomiye Can Gelsin

2009-09-09T02:56:00.000+03:00

Bir hafta önceydi odamda oturmuş sanırım yine buraya bişeyler yazıyordum. BAAM diye bi ses geldi ya da ÇAATT diye. Keşke o sesi kaydetip aha da bu sesti desem çünkü yazıyla ses anlatılır mı di mi saçma. Neyse işte yerimden fırladım n'olduğunu anlamadım "heralde komşudan gelmiştir" diye yazıma devam ediyordum ki aynı ses bir daha beni zıplattı. Sonra kalktım n'oldu diye etrafa baktım ve sesin kaynağı olan dolap tarafına yöneldim. Gardrobun içinde olmuş meğer olay.

Bir de ne göreyim... Gözlerim faltaşı gibi açıldı! Gördüğüm şey belki de hayatımda gördüğüm en korkunç en garip yaratıktı. Çığlık atmamak için kendimi zor tuttum. Hemen elime bir sopa geçirdim ve bir adım geri çekilerek odamdaki gardroba ışınlanmış uzaylıyı ya da herneyse onu karşıma aldım. Kafasını kaldırdı ve lila rengindeki gözleriyle (evet lilaydı) bana melül melül baktı. O öyle bakınca elimdeki sopayı gevşettim. Ona nasıl kıyardım, onun da anası babası nişanlısı vardı belki de.. Derken hırlamaya başladı, meğer hiç de melül değilmiş.. Sopaya tekrar sarıldım tekrar melül.. sopayı gevşet tekrar hır.. tekrar sopa... tekrar melül..

Heyecansız ve gerçek hikayeye dönecek olursam: Gardrobumun içindeki askılıkları taşıyan metal boru düşmüş efenim. Evet gardrobumdan gelen ses buymuş. Zamanında mağazalarda görüp özendiğim "herşeyi askıya asma" olayını gardrobumda (çok "gardrop" yazmaktan gına gelmek) da uygulamıştım. Bütün tişörtlerimi, pantolonlarımı, hırkalarımı ne bulduysam askıya geçirip astım dolaba (bkz gardrop demedim). İşte benim bu manyaklığım yüzünden de o metal boruyu tutan plastik yuvalar zarar görmeye başlamış ve bi anda da kırılmış. O günden beri bütün eşyalarım evin girişindeki dolapta asılıydı mülteciler gibi. Bugün de sorunu hallettim bir şekilde şimdi odam mahşer gibi her şey üst üste yığılı kitaplığımda bana ait olmayan ama başkasına da ait olmayan bir sürü eşya var, dolabımda kullanmadığım ama hava şartlarına göre her an kullanabileceğimi sandığım ama biliyorum ki Kasım'a kadar kullanmayacağım bir sürü giysi var.

Masamın üstünde zamanında hangi akla hizmetse taksitle yaptığım alışverişin ekstresi duruyo son kullanma tarihi 26 Ağustos'muş, demin masamı toplamaya karar verince fark etmesem heralde icra memurları demin bahsettiğim metal boruyu ve diğer eşyaları götüreceklerdi. İşin komiği dönem borcum bir şekilde 3 TL civarında gelmiş bu sefer (bir şekilde dediğim geçen sefer borcumdan fazlasını verince bu dönemden düşmüşler). Şimdi eminim bu 3 TL gıcır bir 10 TL olma yolunda hızla ilerliyordur. Banka dediğimiz olay böyle birşey neticede.. Biz öğrenci bütçemizle simit alıyoruz, gül alıyoruz bunları veriyoruz ekonomiye can veriyoruz sırf o bankaların yatlı katlı sahipleri rahat uyusun diye ama onlar 3 kuruşun hesabını yapıyorlar. Ayıptır! Çirkefliktir! Burdan banka sahiplerine sesleniyorum "verin, kalsın; ekonomiye can gelsin". (medyatik konuya değinerek eksik kalmamak).

Vallahi aklıma gelmişti!

2009-09-06T21:12:00.000+03:00

Herkesin fikirleri, icatları buluşları var. Bu sebeptendir ki farklı, güzel bir ürün çıktığında, hemen biri atlar "bu benim aklıma gelmişti" diye. Bir gün ışınlanma gerçekleştiğinde böyle adam akıllı sorunsuzca, merak ediyorum acaba ilk kim "vallahi ben demiştim" diyecek. Elbet ışınlanma yıllardır kurgulanan düşünülen bir olay, hatta bir tip insan vardır bu ışınlanma konusu gündeme geldiğinde "abi ışınlanma zaten yapılıyor" diyen.. "Yahu nerde yapılıyor? Sen ışınlandın mı hiç hayatında, ne biçim işkembeden atıyosun öyle" şeklinde çıkışılabilir böylesine. O da o zaman "yok abi yapılıyor da mesela fareyi ışınlamışlar kaşı gözü yer değiştirmiş öyle yani henüz çok sağlıklı yapılmıyor" der muhtemelen. Sanki bilim adamları kahveden arkadaşlarıymış da akşamları buluşup o gün yaptıkları deneyleri anlatıyorlarmış gibi.. "Osman Abi bugün farelerin anasını öyle bi ağlattık ki!..."

Neyse şimdi bir icat değil ama bir tasarım hakkında "vallahi aklıma gelmişti" diyeceğim hazır olun!

İki tarafı da kullanılabilen kadehler bardaklar!

bkz:

Çok güzel di mi! Yapmış işte elin adamı, ah biraz hızlı davranıp tescilini alaydım böyle mi olurdu. Şimdi bana güvenmiyor olabilirsiniz ama bakın doğru söylediğimi burdan anlayabilirsiniz: şöyle şeyler de tasarlanmış mesela ama ben de yeni görüyorum aklıma gelmemişti

not: Görseller http://www.toxel.com/ dan alınmıştır. Güzel bir sitedir içinde kaybolabilirsiniz.

Pazar Günü

2009-09-06T17:33:00.000+03:00

İlkokul yıllarımdan bu yana hayatımda değişen bir sürü şey olmasına rağmen pazar günlerinin yoğun sıkıcılığı sabit kaldı.

Günleri bir torbada karıştırıp elinizle seçseniz ve sorsanız bu hangi gündür diye eğer pazarsa ben onu 1 kilometreden tanırım.

Çünkü yıllardır hep aynıdır pazarın başlangıcıyla bitişi. Şöyle olur: Tatil gününü doya doya geçirmek isteyen kardeşim sabah 9'da yatağından kalkar ve salonda televizyonun karşısında yarı uykulu çizgi film izlemeye başlar. Ev çizgi film müzikleri ve dublaj sesleriyle dolar. Babam ve annem de bütün gün evde olduklarından biraz geç kalkarlar. Ama kalkmakla yatmak arasında pek fark yoktur kimsede. Güneş bile uykudan uyanmasına rağmen uyuyor gibidir öyle fazla aydınlatmaz şehri. Çünkü uykunun o sessiz sakinliği devam eder ayakta da. Bense 9'da o çizgi film sesleriyle uyanmış olmama rağmen kalkmamla kalkmamam arasındaki müthiş benzerlik nedeniyle yatakta uzanmaya devam ederim.

Kahvaltının hazırlanması başlayana kadar bu böyle sürer. Sonra anne ve baba kutsal unsurları kahvaltının hazırlanması için harekete geçerler. Bizi de çağırıp yardım isterler. Kahvaltı sesleri girer devreye, çayın suyu fokurdar, tavada bir kızartma sesi olur tabaklar çatallar şıngırdar. Kahvaltının bitmesiyle bitmemesi arasında da fark yoktur. Masada uzun uzun oturulur. Kahvaltı sofrasından kalkan koltuklara kanepelere uzanır. Gün boyu gazeteler evire çevire okunur. Hışır hışır o gazetenin sesleri de ek olur çizgi film seslerine. Bu arada dışardan da hiç ses gelmez: araba sesleri, şehir sesleri, insan sesleri hepsi sanki evde gazete okuyordur. Herkes günün bitmesini bekliyor gibidir çaresizce. Çünkü ertesi gün iş başıdır ve pazar akşamları bu sebepten sevilmez genelde.

Belki bu arada televizyonda bir ünlünün ropörtajı olur, tevazu göstermeden ne kadar başarılı olduğundan bahseden herhangi bir ünlünün. Kitap yazmıştır, Amerika'ya gitmiştir, dizi çevirmiştir ya da şarkı söylemiştir. İnanılmaz bir zevkle anlatır neler yaptığını. Muhtemelen onun pazarları benimki gibi geçmemiştir. Erkenden kalkıp şan dersi, piyano dersi almış ya da en azından önemli şeyler yapmıştır gün içinde.

Bazı pazarlar da -babamın hakkını yemiyim çokça pazarlar desem daha doğru olur- babam bizi dışarı sürükler, arabayla, sadece pazar günleri var olduğuna inandığım Mogan Gölü kıyısına gideriz. Gölün kenarındaki restoranlarda oturup yemek yeriz yürürüz ama hep durgundur herşey.

Akşam olduğunda ütü sesi sarar evi, annem yeni haftaya hazırlar gömleklerimizi pantolonlarımızı. Televizyonda Süheyl ve Behzat kardeşler zıplıyordur. Belki Süheyl ve Behzat kardeşlerin bende yarattığı huzursuzluk hissi bu "Şahane Pazar"lar yüzündendir...

Dizi sezonu hayırlı uğurlu olsun..

2009-09-06T06:07:00.000+03:00

Ülkede bir çok vatandaş tatiline gitti ve döndü hatta çoktan işe başladı. Küçük bir kesim tatilde ya da yeni gidecek, fakat sezon bitimine geldik ve çoğunluk evlerinde. Bu olay dizi oyuncuları için de böyle tabii. Türkbükü'nde Alaçatı'da bir güzel tatillerini yaptılar ve şimdi setlere geri döndüler. Onlar özel iskelelerdeki localarda magazincilerle kapışırken biz de yeni sezonun ilk bölümünü düşündük hep -biz diyip duruyorum ama kendi adıma ben düşündüm efendim bir de İsmail de düşündü. Aşk-ı Memnu'da Bihter'le Behlül'ü kim basıyor diye kafa patlatıp durduk İsmail'le. Sonra gerçi bu merakla beklediğim yeni bölümün o sahnesini kaçırdım ve kardeşimden öğrendim kimin gördüğünü: Firdevs Hanım'mış sevgili okur evet..

Neyse işte ben bütün yaz sıkıntıdan patlarken bu oyuncular yazın da ayrı bir dizi çevirdi mesela Kıvanç Tatlıtuğ "Yılan Hikayesi" oldu (bilmeyenler için bkz. Meltem Cumbul), Beren Saat de o hikayeye katıldı. Ben ciddiyetle Halit Ziya'nın dizi uyarlamasında acaba neler olacak diye düşünürken bu üçlü o restoran senin bu beach benim günlerini gün ettiler. "Etsinler tabii o kadar çalıştılar kışın" dememi kimse beklemesin, öyle işe can kurban! "Uzaktan gazel okuma" diyen olursa da kızarım, "ohooo sen de burnundan kıl aldırmıyosun" diyen de olmasın! Sessizlik! Şimdi açıklayayım: Evet dizi çevirmek zor iş tamam anladık ama offf bana ne ya ben haklıyım..

En azından şu konuda haklıyım ki bu adamların umrunda falan değil dizi. Nerden mi vardım bu yargıya? Şöyle ki, son bölümden sonra araya yaz girince hiçbirinin tipi aynı kalmamış. Biri kapkara olmuş diğeri sapsarı olmuş saçların modeli değişmiş bi acayip olmuşlar kısacası. Biz de tatile gittik ama öyle kararmalar sararmalar olmadı o kadar.. Ben yönetmen olsam alırdım elime makası dizi ekibini sırayla son bölümün fotoğraflarına bakarak kontrol ederdim, saçını uzatan modelini değiştiren olmuşsa vay haline! Dalga geçilecek iş mi bu ekmek teknesi neticede, birsürü insan ordan ekmek yiyor, sen yazın uzattığın saçını televizyonda millete gösterceksin diye öyle olmaz, herkes haddini bilecek geçmee sınırını çizecek öncee kendini bilecek.

Yazının özeti: Evet ben de farkındayım ki Kıvanç Tatlıtuğ kıskanılmayacak gibi değil. Zaten Umut Sarıkaya da yazmıştı geçen hafta Tatlıtuğ gücünün nelere kadir olduğunu. En iyisi ben efendi efendi köşeme çekileyim dizimi izleyeyim.

Siyaset Meydanı/Açılım

2009-09-04T03:23:00.000+03:00

Hevesim kaçmıştı, bir süredir yazmadım. Ancak demin televizyonda bir şey izledim ki yazmasam olmayacaktı. Siyaset Meydanı’nda çocuklar “Kürt Açılımı”nı konuşuyorlardı. Ali Kırca’nın yönetiminde Bahçeşehir Üniversitesi’nin bitişik iki salondan birinde çocuklar diğerinde gazeteci yazar Ece Temelkuran ve psikiyatr Yankı Yazgan’ın oturduğu düzenle gerçekleştirilen programda Ali Kırca önce çocukların yanına gidip onları konuşturdu sonra da çocukların dediklerini değerlendirmeleri için Temelkuran’la Yazgan’ın yanına gitti.

Tabii ki bu yaşlardaki çocukların oradan buradan duydukları, yarım yamalak bilgi sahibi oldukları böyle karmaşık ve hassas bir konuda mantık süzgecinden geçirilmiş konuşmalar yapmaları, düzenli sonuçlara varmaları mümkün değildi. Fakat bu sayede ülkenin geniş bir tablosunu net bir şekilde görmüş oldum. “Kürt Açılımı” konusunda farklı düşüncelere sahip olan ailelerin çocuklarıydı bunlar ve gayet tabii ailelerinin görüşlerini yansıttılar programda. Güneydoğu’dan gelen çocuklar Ece Temelkuran’ın da dediği gibi kendi haklarını savunma ortamına sahip olmanın heyecanını gözleri dolarak yaşadılar. “Acaba” dediler “derdimizi anlatabilir miyiz?”…

Bu büyük tabloda temelde iki tip çocuk vardı: Birincisi Güneydoğu’lu ve Kürt olanlar. İkincisi Güneydoğu’lu ya da Kürt olmayanlar…

Bu iki tip arasındaki temel farklar da şöyle:

Kürt olanlar acıyı yakından tanıyor, Kürt olmayanlar acıyı televizyondan görmüş..
Kürt olanlar eşitsizlik konusunda ilk defa söz sahibi, Kürt olmayanlar zaten eşit..
Kürt olanlar gerçekleri birebir yaşamış, Kürt olmayanlarsa ilkokulda öğretilen kalıplarla algılıyor hayatı.

Kendini Türk olarak nitelendiren bu uslu 23 Nisan çocukları henüz hiç Güneydoğu illerini görmemiş olmalarına rağmen “Kürtler de devletin diğer vatandaşlarıyla aynı haklara sahip daha ne istiyorlar” ya da “Kürtler bu ülkede yaşıyorlarsa Türklerin kurallarına uymalılar” (ya sev ya terk et mantığı) gibi yargılara vardılar. Hatta bu ırkçı söylemler “Kürtler Türkleri öldürdü”ye kadar gitti. Demek şehit olan Mehmetçiğin önemli bir kısmının Kürt asıllı olduğu gerçeğini bilmeyen büyük bir kesim var toplumda.

Bir de sloganlar var insanların dillerine yapışmış, mesela en meşhuru "alevisi, ermenisi, lazı, çerkesi mutlu mesut yaşıyordu bunlar hep dış mihrakların oyunları". Yanıbaşında yapılan işkencelere, insanlık dışı muamelelere, eşitsizliğe ve hor görmeye göz yumarak işleri kolaylaştırmayı sağlayan bir kılıftan başka bir şey değil bu. Kendi hatalarımızı görmezden gelip komplo teorileriyle içimizi rahatlatmak iyi bir yol olmaz.

Çocuklara gelince, programın sonuna doğru tartışma havası biraz daha yumuşadı çocuklar hatalarını biraz fark eder gibi oldular. Fakat maalesef bu çocukların aileleri onları ırkçı düşüncelerden arındırmayacak, empati kurmaya yönlendirmeyecekler. Çünkü bu düşünceleri çocuklarına aşılayanlar zaten kendileri. Ece Temelkuran bir noktaya daha değindi, “ne yazık ki” dedi “bu ırkçı yaklaşımlı çocuklar kendilerini düzeltmeyecek çünkü meşru olan onlarınki ve öyle olmaya da devam edecek”…

lepistes, melek ve ben

2009-08-29T03:02:00.000+03:00

Daha önce çeşit çeşit hayvana arkadaşlık etmişliğim vardır ama küçük çocukluğumdan beri ilk defa şu sıralar balıklarla aynı evde yaşıyorum. Gerçekten de tüm hayvanlar bir çeşit balıklar çok başka bir çeşit...

Sevgili kardeşim Mert liseye başlarken hayatında bir değişiklik yapmak istedi ve üç lepistes, bir melek balığı ve gürültülü bir akvaryum motoru girdi hayatımıza. Daha önce çeşit çeşit hayvana arkadaşlık etmişliğim vardır ama küçük çocukluğumdan beri ilk defa şu sıralar balıklarla aynı evde yaşıyorum. Gerçekten de tüm hayvanlar bir çeşit balıklar çok başka bir çeşit.. Ne dertleri var ne sevinçleri ne heyecanları. Bazen kendi kendilerine hızlanıyorlar akvaryumunun içinde bir heyecan yapıyorlar, soluk soluğa "heh heh şimdi şuraya gidelim, hoop şimdi şu köşeye gidelim hoop şimdi tekrar dönelim vıın" şeklinde ordan oraya yüzüyorlar ama ortada hiç bir neden yok. Bazen göz göze gelmeyi bekleyerek izliyorum onları, sonra tam "göz göze geldik, beni kavramaya çalışıyorlar" derken hoop akvaryumun dibine inip taş eşeliyorlar. Sanki birazdan kaçıracaklar o taşı! Taş duruyor yerinde akıllı! Birazdan da inceleyebilirsin, ama ben durmam, zamanımı ayırmışım gelmişim yanına 2 saat kalcak değilim, hem objektif olalım allaşkına bir ufak kumsu akvaryum taşından daha ilgi çekici değil miyim. Elim kolum var, ayaklarım var, yürüyorum, konuşuyorum, eğilip yem veriyorum, sizin dördünüzün toplam hacmi kadar gözlerim var, bir blogum var yazı yazıyorum hatta sizin hakkınızda.. Ama siz hala burnunuzla taş eşeleyin, koşturun kendi aranızda.. Allah akıl fikir versin size ne diyim.

Fakat melek balığını lepisteslerden kesinlikle ayrı tutuyorum. Eve geldiğinden beri sanki balık değilmiş de bizden biriymiş gibi davranıyor. Akvaryuma bakmaya ne zaman gitsem hep cama burnunu dayamış bizim dünyayı seyrediyor, ilgiyle eşyaları inceliyor bir yandan da bizim gelmemizi bekliyor. Diğer üç balıktan çok farklı bir kişiliği var yani. Genel havasına bakılırsa "abi beni niye koydunuz bu balıkların yanına, ben de sizle sofraya oturayım dolma yiyeyim, kalkıp televizyon izleyeyim gazete okuyayım, ne işim var benim akvaryumda" gibi davranışlar sergiliyor. Üstelik diğer üç serseri gibi amaçsız bir panik içinde de değil. Dur bakalım biraz daha kanım ısınırsa bu melek balığına, çıkarır gezdiririm, beraber oyun falan oynarız belki. Olabilir, neden olmasın. Yeter ki böyle efendi olsun yerinde dursun. Yüzse de güzel güzel, süzüle süzüle yüzsün öyle köpek kovalar gibi değil.

O değil de bu akvaryum işi zor cidden, temizliğiydi, suyunu dökmekti, kaynatıp soğutup yeni su koymaktı falandı filandı derken genel olarak zor, üstelik bir iletişim olsun bir geri bildirim olsun onlar da yok... Ama olsun hayvan beslemek iyidir, tıpkı anaokuluna gitmek gibi, insanı ehlileştiren, uysallaştıran ve de duyarlı kılan bir olaydır. İyidir iyidir..

Not: Başlık (lepistes, melek ve ben) gişesi düşük bir sanat filmi adı gibi oldu olmadı mı?

mobilya müfettişi

2009-08-27T23:34:00.000+03:00

Mobilyacılarda çalışan satış görevlilerinin derdi nedir kuzum? Nedir onları "uyum uzmanı" yapan? Gidip bir halı almak istediğinizde ya da bir koltuk ya da bir duvar kağıdı, ilk başta o satış görevlisini memnun etmeniz gerekir renk ve desen uyumu konusunda. Eğer şuyunuz böyleyse buyunuz böyle olmalı, yok buyunuz böyleyse o zaman da şuyunuz da öyle olmalı, o bejse bu da bej olmalı bu siyahsa bu da siyah olmalı. Sanırsın ki mobilya müfettişi diye biri var, evlere baskın yapıyor "haha! yakaladım beyaz koltuk takımına mavi halı almışsınız! Yaktım çıranızı nuhahaha" Yahu bırakın insanlar oturacakları koltukların modellerini, renklerini kendileri seçsinler. Uyum demek aynı renk mi demektir sanki? Ha önerinizi yaparsınız sonra da aydınlanmış müşteriniz beğendiği modelde ya da renkte ısrar ediyorsa ona istediği ürünü parasıyla verirsiniz onu anlarım ama insanların boğazına yapışıp onlara zevksiz muamelesi yapıp şişirilmiş dekorasyon dergilerinde gördüklerinizi dayatırsanız karşınızda beni bulursunuz. Unutmayın farklılıların ve aykırılıkların da bir uyumu vardır, şüphesiz ki farklılıkları da aynılıkları da gönderen birdir...

melbo cumbul

2009-08-27T03:35:00.000+03:00

Kimdi hatırlamıyorum ama bundan 4-5 yıl önce biri bana Kızılay'ın göbeğinde tepedeki Melbo restoranın Meltem Cumbul'a ait olduğunu söylemişti. İşte o gün bugündür koskoca Meltem Cumbul benim için sabahları dükkanın kepenklerini besmeleyle açan, akşamları kasadaki parayı tutup çenesine süren evine giderken diğer lokanta sahiplerine işlerin nasıl olduğunu soran bir tüccar oldu.. Bir gün merak ettim gittim melbo'ya..

Kızılay'ı genişçe gören masalardan birine oturdum. Artık hep o alttan gördüğüm masalardaydım. Kırmızılı bir garson menüyü getirdi, mekan çok kalabalık değildi. Zaten böyle alttan gördüğün hep gitmek istediğin yerler aslında sandığın kadar kalabalık olmaz. Menüde çok çeşit vardı kafam karıştı, kırmızılı garson tekrar geldi ama kararımı vermemiştim, körili tavukla kıtır sandöviç arasında kalmıştım, ıkındığımı görünce gitti. Sonunda kıtıra karar verdim, kırmızı gelince verdim siparişi. Bu sırada gözüm hep kasaya ve mutfağa kaçıyordu, içten içe Meltem'i arıyordum.

Yemeğimi hızla yedim, bir an önce içeri gitmek mutfağa falan girmek istiyordum. Kalktım sandalyeden garson da beni görünce hareketlendi hesabı ödemeden kaçıcak adam mıydım hayret bişey! Kasayı işaret ettim oraya öderim manasında. Kasa deminden beri sandığım yer değilmiş meğer biraz daha içteymiş. Kasada bi adam oturuyodu, masa numarasını söyledim parayı verdim, para üstünü çıkaramadı ve ağzından o sihirli sözler döküldü "Meltem Ablaaaaa".

Meltem Cumbul mutfaktan fırladı ve "ne var Necati?" dedi adama. Elinde bir doğrama bıçağı ve kaşında da soğan parçacığı vardı. Islak eliyle kotunun cebinden bi yirmilik çıkardı. Ben hehe diye güldüm "meraba" dedim "sizi baya seviyoruz". Güldü "saolun" dedi. "Etek Sarı" türküsünü söylemesini rica ettim, derin bi nefes aldı başladı "Etek sarı, sen eteksen sarısan..". Türkü bitince Necati abi ve ben onu alkışladık güldü mutfağa döndü.

not: melbo'yu hatırlattığı için Anıl'a teşekkür :)

mış miş..

2009-08-26T17:58:00.000+03:00

Şehvet, arzu, ihtiras, tutku.. Bunlar sadece fani dünyaya ait duygular sanırdım sevgili okur. Fakat bazıları ölümden sonra da yerinde durmuyormuş. Olay şu: Marilyn Monroe'nun Los Angeles'taki kasa mezarının (kasa mezar üst üste yan yana büyük bi kitaplık gibi düşün öyle bişey sevgili okur) üstündeki mezar satılmış, eBay da satışa sunulan kasa mezarın ilk fiyatı $500.000 iken paylaşılamadığı için $4.600.000 a alıcı bulmuş. Üstelik bu mezar sıfır da değil yani ikinci el. Önceki kullanıcısı Richard Poncher diye bi adammış, özel isteği üzerine Monroe'nun üstündeki mezara yüzüstü defnedilmiş, şimdi bu garip istekli adamın gariban karısı da paraya sıkışınca Monroe ile dudak dudağa yatan kocasını ayırmak zorunda kalmış... Hayatı boyunca erkeklerin uğruna savaşlar verdiği sarışın güzel "my hearth belongs to my dady" şarkısını söylüyordu fakat toprakta da yalnız kalmıyor. Diğer bir komşusu da Playboy dergisinin kurucusu Hugh Hefner'mış, tabii Hefner henüz hayatta ve malikanesinde güzel tavşanlar besliyor ama bir gün eğer ölürse diye mezarda da Monroe'nun yanını ayırtmış. Bana ne di mi bunlardan bence de bana ne..

princess / sevgili okur

2009-08-25T20:55:00.000+03:00

Sonunda yaptım! msn listemde ne kadar abuk subuk nick varsa hepsinin rumuzunu ad soyad adam gibi yazdım, artık listemde wiccked, metaldeath, *23//n@d@n//13 gibi saçma sapan simgeler yok çok şükür. Ne princess ler ne melissa lar tanıdım ki zaten yoktular. Bu nedenle osman, ahmet, ayşe, zeynep, kezban, nuriye kendini bilecek abuk subuk takma adlarla bin yıllık kültürü gizlemeyecek kardeş!

Kenan Doğulu'nun dediği gibi "herkes kendini bilecek, durma sınırını çizicek, kendi restini çekicek" ne biçim şarkıdır o sevgili okur, ortam insanlığıyla alakası olmayan ben bile ne zaman şarkıyı dinlesem havalara giriyorum oturduğum yerden "evet lan herkes kendini bilecek bu alemde rütbeni bilicen" diye halbusi ne alemi ne rütbesi zaten küçük bir arkadaş çevrem ve muhallebi bir yaşantım var..

Bu arada ilk defa sevgili okur diyorum. Sevgili okur dedikçe aklıma dostum berkay ve uykusuz dergisinin yazarları geliyor. Onlar samimiyet anlamında tekil kullanıyolar sanırım ama ben birden fazla okurum olmadığını düşünerek okurlar yerine okur diyorum. Çok da fifiydi! umrumda değil sevgili okur sadece sen okusan yeter. Hatta sen bile okumasan umr.. neyse sen oku sevgili okur :)

Akyaka

2009-08-22T05:06:00.000+03:00

Adını ilk kez bu sene duyduğumuz Akyaka'daki tatilimizden dönmüş bulunmaktayız.. Akyaka Muğla'nın Ula ilçesine bağlı bir belde ya da kasaba ya da herneyse. Aileyle tatil yapmak ergenlik çağını bitirmek üzere olan (çoktan bitirdim de haberim mi yok) bir birey için sıkıcı olabiliyor bazen. "ailenle mutlu sağlıklı ne güzel tatile gitmişsin bi de beğenmiyo musun zibidi" denebilir doğrudur ama napayım her sene her sene aynı şeyleri yapmaktan gına geliyor. Tabii bu birlikte yapılan tatiller özlenecek bir gün o zaman da yine içinde bulunduğum zamanı sevemicem galiba, neyse şimdi tecrübelere ve aldığım kararlara geçelim;

rezervasyonsuz tuvalete bile gitmemeye karar verdim, çünkü ilk gece otellerde yer bulamadığımızdan az daha sokakta yatıyorduk..
alman turistin çok olduğu yerden arkama bakmadan kaçmaya karar verdim, çünkü içmde hala bir ses "das gut das gut einen glagenschlafen" diyip duruyor. Hayır düzgün almanca bilsem içimdeki ses doğru cümleler kurcak ve tek bi kelimede takilmicam ama glagenschlafene takmış vaziyetteyim.
yabancı turistlerin küçük çocuklarına gıcık olduğuma karar verdim çünkü otel restoranında garsonlarla şımarık şımarık salak sulak eğleniyolar ama ben eğlenmiyorum çünkü ortada eğlenceli bişe yok sadece sarı kafa var dil çıkarıyo garsonda geliyo saçını dağıtıyo çocuk da daha fazla dil çıkarıyo böğk biz böyle çocukları sevmeyiz sevgili garson yabancı turist gördün diye saçmalama! garsona gıcık olduğuma karar verdim..
buz gibi denize yavaş yavaş girerken hemen yanımda şapır şupur su sıçratarak ilerleyen insanları uyarmaya karar verdim çünkü insan suya alışmadan ıslanınca denize giresi kalmıyor.
güneşten korkmamaya ve bi dahaki sefere biraz daha yanmaya karar verdim e çünkü hiç yanmamışsın diyolar
akyaka güzelmiş bu arada, köpekseverler için de çok uygun her yer mutlu sokak köpekleriyle dolu.
akyaka'da azmak nehri var acaip bişey mutlaka görmelisiniz
şimdi aklıma gelenler bu kadar
son

Zararlı Fikriyat

2009-08-22T04:14:00.000+03:00

Bir düşünce bir devlet için zararlı olmaya hangi noktada başlar? Düşünceler ya da fikirler bir devleti ne tür felaketlere sürükler? Sanırım cevap devletin ne kadar güçlü olduğu ile alakalı, eğer temeli sağlam bir devletten bahsediyorsak fikirlerden ancak olumlu anlamda etkilenebilir. "Peki ya koskoca Fransa'yı altüst eden eşitlik fikri" gibi örnekler verecek olursak da yeni Fransa'nın eskisinden birçok yönden daha iyi olduğu gerçeği deminki görüşü doğrular.. Fakat bazı devletler vatandaşlarının fikirlerini zararlı bulabiliyor. Bu nedenle de kimi zaman fikir adamlarını, yazarları, aydınları yok etme yoluna gidiyor, yeni yetişen nesillere de "aman sen kafanı bunlara yorma, dersine çalış" şeklinde aba altından sopayı gösteriyor. İşkencelerden cinayetlerden usanan halk da napsın pes ediyor, "uslu çocuk" olmaya çalışıp kendisinden istenenin dışına çıkmıyor. Bu öyle bi hale geliyor ki fikirsiz olmak, sessiz kalmak "aferin" dedirtiyor. İktidarların değişmesi ise bu işleyişi pek de etkilemiyor. İktidara daha doğrusu "düzene" (bazen muhalefetler de bozuk düzenin savunucusu olabiliyor) aykırı davranırsan yandın.. Peki özgürce fikir beyan etme hakkını bir kenara koyduk diyelim, ne de olsa adam gibi yaşamak herkesin hakkı, herkes fikirlerinden dolayı yanmak istemeyebilir.. ama haksızlıklara göz yummak nasıl olacak? "yapan kadar bilip de susan da günahkardır" öyle değil mi? Diyelim ki bir cinayetin failini biliyorsunuz hem de bütün ahali biliyor ama sesinizi biraz açıp da müdahele edemiyorsunuz, görmezden gelenlere tek bir laf edemiyorsunuz, onurunuz zedelenmez mi? Kendinize duyduğunuz saygı azalmaz mı? Vicdanları sağlam olmayan bir halk malesef ülkesini cehenneme çevirebiliyor.

uzak diyarlarda...

2009-07-30T02:20:00.000+03:00

Garip bir olay duydum, bir ortadoğu ülkesinin başkentinde yaşanan garip bir olay.. Mevzubahis başkentin 15 yıllık bir büyükşehir belediye başkanı var, kendisi bu on beş yıllık sürede iktidardaki partilerle iyi geçinmeyi başarmış, partiler üstü bir insan. Yani siyasi görüşünden öte, görev aşkı ve kente olan sevgisi ağır basmakta. Kent halkının çoğunluğu da onu seviyor ki hala ona oy veriyor.

Bu başkan kente olan sevgisini "ahlaksız" bulduğu ve tükürmek istediğini ifade ettiği sanat eserlerini kaldırarak ya da yıktırarak tekrar tekrar vurgulamakta. Yıkmayı seviyor kendisi hatta imara aykırı yapıldığı için ülkenin Dünya çapında başarısı bulunan önemli bir üniversitesinin binalarını "yıkhacam" dediği kayıtlara geçmiş bulunmakta. "Yıkıcam" ya da "yıkacağım" diyememiş "yıkhacam" demiş kendisi çünkü sevimli bir insan, zaten o tatlı gülüşü ve tombalak yüzü en önemli özelliği...

Sadece yıkmıyor tabii ki yapıyor da, mesela şehrin en önemli caddelerinde büyük alışveriş merkezleri yapmak için temeller atıyor, büyük yatırımlar yapıyor ülkenin diğer ülkelerden borç harç aldığı paralarla. Fakat çoğu yasalarca uygunsuz bulunduklarından yarım kalıyor..

İşte bu başkan son günlerde bir savaş vermekte; kentin önemli kavşaklarından birinin trafiğe kapatılması söz konusu. Eğer kapatılırsa kenti önemli bir trafik sorunu bekliyor. Bu kavşağın kapatılması ile alakalı bilgilendirme amacı taşıyan duyuru metinleri ise şehrin dört bir yanında her üç reklam panosunun ikisinde yer almakta.

Metne göre X belediyesinin açtığı dava sonucu mahkeme nasıl olduysa böyle bir karar vermiş ve büyükşehir belediyesi de bu kararı uygulamak zorundaymış. Yani bu kapatılmanın suçlusu X belediyesi ve mahkeme imiş. Metinden anlaşılan o...

Zavallı vazifeşinaz büyükşehir belediyesi ve dünyalar tatlısı başkanı imara aykırı bir kavşak yapmış olabilirler yıllar önce şimdi bu şeker insanları kimin üzmeye hakkı var. Reklam panosu konusunda bir şey daha: "billboard" olarak da bilinen reklam panolarını kiralamak baya maliyetliymiş öğrendiğime göre, demin bahsettiğim duyuru metni -ek olarak: fon rengi siyah- bir kaç gündür şehrin her yerindeymiş.. Şehirliler gözlerini nereye çevirseler siyah siyah kağıtlar, bezler üstünde bir boykot çağrısını andıran bir yazı..

Bu şeker başkanın bir de meşhur bir oğlu var o da çok seviyormuş bu billboardları kullanmayı, ülkenin ulu önderine hitaben onun ilke ve inkılaplarının izinde olduğunu ifade ettiği kocaman afişler yayınlanmış hatta bu billboardlarda.. Ne kadar "evlere şenlik" bir başkent değil mi...